Bram en broer Joris.Joris, en Bram zijn broers, ze hebben precies de zelfde stoute blik, en ook de zelfde stoute streken. Joris is al elf maanden, en weet natuurlijk al wat meer van een hondeleven af, als Bram zijn vrouwtje Ineke, is bij de geboorte van Bram geweest, dus is zo'n beetje de tweede moeder voor Bram en hoe of het mogelijk is, kan niemand vertellen, maar Bram weet heel goed, dat Ineke ,Brams "vroedvrouw" is. Als Ineke binnenkomt kwispelt Bram heel wild en begint hij Ineke heel heftig te likken. Joris is ondertussen overdreven vriendelijk tegen mij.Samen mogen Joris en Bram dan even in de tuin gaan hollen. Bram hoor je dan overal boven uit blaffen, om te laten zien en horen dat het toch vooral zijn domein is. Joris vind alles goed van Bram, en accepteert heel veel beten en streken. Als Bram maar weet dat hij de oudste is, dan komt de rest vanzelf in orde. Joris heft hier en daar een poot op, om overal tegenaan te plassen en Bram kijkt zijn kleine oogjes uit, hoe of Joris dit nu doet. Dat zal ik dan ook maar eens proberen, op drie poten plassen, denkt Bram. En hup, daar gaat Bram, met al zijn poten in de lucht, het lukt hem nog niet, om dit kunstje na te doen. Bram kijkt wat sip, hoe kan dat nou, dat Joris dit wel kan, en ik niet. Enfin, nog maar eens proberen, maar nee hoor, het gaat gewoon niet. Nu is Bram toch wel wat beledigd, en begint Joris daarom maar lukraak te bijten. Dat vind Joris nu ook niet allemaal goed. Ik zet wat vlees klaar voor de twee honden, en Joris is zo beleefd, om eerst de puppy te laten eten, en dan zelf te nemen. Joris kan heel goed delen en is helemaal niet jaloers. En Bram, die maakt daar natuurlijk misbruik van, hij schrokt, alsof hij in geen weken eten gezien heeft, en als ik niet ingrijp, zou hij eten tot hij barst. Dan ziet Bram zijn staartje en zit hier steeds achteraan te lopen, pas op Bram, straks wordt je misselijk, je lijkt wel een tol. Zo draai je in de ronde. Maar Bram is even door het dolle heen. Joris zit het allemaal zo'n beetje op zijn gemak te bekijken en denkt bij zichzelf, "gekkie, daar kan je van je leven nooit niet bij!" Dan is Bram moe, of misschien misselijk en legt zijn kop op zijn poten, en gaat heel rustig naast Joris liggen. Joris likt nu heel lief Bram zijn kopje. Het is vertederend om het te zien, en je zou dit moeten kunnen filmen, zo lief zijn ze nu voor elkaar. Hè, hè, even rust, want met hun tweeën zijn het best drukte makers. Want de een geeft natuurlijk niet toe voor de ander. Dan denk ik, ach, ik wilde dat Joop dit even zou kunnen zien, wat zou die hier van genieten, van zijn eigen kweek, dat ze zo vreedzaam overeen komen. Ik geloof, dat hij er erg trots op zo zijn, en dat mag hij ook, met zulke stoute honden. Luisteren is nu een ander punt, Bram is baas in eigen huis, en dat laat hij duidelijk aan Joris merken. Maar andersom, als Bram bij Joris thuis komt, dan is Joris baas in eigen huis, wat ergens toch ook normaal is. Zo schermt elk, voor zijn eigen "home" ,en dat is maar goed ook. Want dat proberen we ze toch te leren, een beetje waken over het huis. Joris, is al dikke vriendjes met mij, en zijn vrouwtje zegt, dat hij al heel goed de weg weet naar de Nieuwstraat. Joris krijgt ook altijd iets lekkers van mij, en dat vergeet Joris niet. Daarom mag Bram ook zoveel van Joris, omdat hij weet, dat hij toch iets krijgt. Het is altijd beter dat twee honden overeen komen, dan als je ruzie maken, en daarom mag ik Joris ook zo graag. Het is net of Joris het voelt, en ik heb hem in zijn oor gefluisterd, dat ik over hem en Bram zou schrijven. Weet je Joris gaf me toen een grote lik, zo'n lik, van heb ik jou daar, een en al goedkeuring. En Bram, die zit nu naast me te kijken wat ik allemaal over hem vertel. Het is al laat Bram, ga maar naar bed, in het baasje zijn tenen bijten , want nu moet je toch niet naar buiten, het giet water, en daar ben je helemaal niet happig op. Trouwens ook niet van het onweer en het vuurwerk, dat lawaai dat hoeft voor Bram allemaal niet, dan kruip je helmaal in een klein bolletje en dat wil je helmaal niet horen. Wel heb ik al gemerkt waar of je wel van houd, van zachte klassieke muziek, daar lig je bij te zwijmelen, en te soezen. Dan voelt Bram zich lekker in zijn vel zitten, maar harde ploffen en bliksem en onweer, dat hoeft voor Bram niet. Helemaal niet. Daar kunnen die kleine oortjes van jou helmaal niet tegen. Trouwens er staat al een oortje recht, en je linkeroor is nog een flap-oortje, alleen als ik roep, dan kan je het ook rechtop zetten. Maar of je nu een flapoor hebt of niet, voor mij maakt dat allemaal niets uit, je bent zo je bent, Bram, net als Joris, mijn eigen kleine stoute hond. AdJ
|