Brammetje naar de dierenartsBrammetje is vandaag drie maanden oud .Hij is op 27 Mei geboren en was dus gisteren precies dertien weken. Van het kale molletje is nu niets meer te herkennen, want Bram begint iedere dag steeds meer op een hond te lijken. Al zijn zachte nesthaartjes zijn ruw aan het worden, en om ze te laten verwijderen kam ik Bram elke dag met een speciale trim-kam, zodat al de losse haartjes meekomen. Soms vind Bram het leuk om te worden gekamd, en dan is hij met zijn achterpootjes aan het meefietsen, en soms word Bram heel erg kwaad. Dan hoeft dat gefriemel niet voor hem. Als hij dan de kans krijgt, dan bijt hij in mijn handen, met zijn nog steeds erg scherpe tandjes. Foei! Bram, niet bijten!, maar hoe meer dat ik dat roep, hoe meer dat Bram bijt. Tot Bram een flinke mep van me krijgt. Hij wil nog steeds zijn eigen zinnetje doordrijven en baas over me zijn, maar Bram zal toch een stapje achteruit moeten. Het is een echte uitdaging om Bram een goede opvoeding te geven, die zelfs wat aan de strenge kant moet zijn, omdat Bram steeds opnieuw probeert of er toch iets kan, wat of beslist niet mag.Maar vanmorgen moest Bram mee naar de dierenarts. Opgewekt liep Bram een eindje mee, overal aan snuffelen, alsof dat ik al de tijd van de hele wereld had, en toen had Bram geen zin meer. Ik ging volgens Bram de verkeerde kant uit, niet de weg naar de wallen, waar Bram naar hartelust kan draven, maar het vrouwtje bleef in de bebouwde kom. Dat stond hem helemaal niet aan. Bram ging in staking, en bleef gewoonweg zitten, om geen stap meer vooruit te gaan. Oei, oei, dat wordt dragen, want anders is het spreekuur voorbij. Protest, alom, want Bram bleef spartelen en piepen, Bram had het gevoel, dat ik helemaal iets verkeerdst aan het doen was, We moesten gelukkig niet te lang wachten in de wachtkamer, en Bram vond het allemaal wat vreemd ruiken. Hij voelde zich in de wachtkamer ook helemaal niet op zijn gemak, een kat in een mand, die klagelijk aan het miauwen was, en een hamster die vreselijk veel lawaai maakte. Bram is gewend, om zelf in de belangstelling te staan, en niet dat andere dieren ook wat aandacht krijgen. Gelukkig duurde het wachten niet al te lang. Zelf was ik ook een beetje zenuwachtig, want ik was altijd met Pukkie geweest, en vroeg me af, wat of Liesbeth er wel van zou zeggen. Maar ze was er niet, het was een vervanger, Geert, die me ook heel vriendelijk hielp. Bram werd van top tot teen, (kop tot staart natuurlijk!) onderzocht. Zijn longen waren goed, zijn hart, en zijn tanden. Bram liet alles gewillig doen. Bij de vaccinatie piepte Bram even, maar Lady kwam binnen, de hond van Gerda, en de aandacht was direkt afgeleid. Bram wilde direkt van de onderzoektafel af. Toen Geert de oren van Bram bekeek, kon Bram het niet na laten om even in zijn vingers te bijten, wat toch wel gevoelig bleek te zijn voor Geert. Een echte Terriėr, met een pittig kopje erop, mevrouw! Daar zul je nog wel wat met meemaken, U bent er nog niet! Nou, dat was geen nieuws voor mij, daar was ik ondertussen al achter gekomen. Nog even het gewicht, eens kijken of hij toch wel goed groeit. De enigste mogelijkheid om hier achter te komen was, om eerst zelf op de weegschaal te gaan staan, mijn gewicht op te schrijven, (59 kg) en dan Bram op te pakken en dan kwamen we uit op bijna 64 kg. Dus Bram weegt bijna vier kilo. Een forse hond, hij is niet te dik of te dun, maar toch, opletten, dat Bram niet al te zwaar wordt. Bram keek een beetje verongelijkt, dat er werd gezegd, dat hij helemaal geen vlees hoefde te hebben, korrels zijn op dit ogenblik meer dan genoeg voor hem. De dierenarts weet natuurlijk niet, dat Bram hele kleine stukjes vlees en groentes nu net zo lekker vind, en korrels maar niks. Dat is noodvoeding, wanneer er niets anders beschikbaar is, dan wil Bram wel eens een korrel eten. Maar eenmaal per dag een lekker hapje, daar tekent Bram voor. En ach, 50 gram op een dag, is echt niet te veel. Bram heeft ook nog een wormkuur meegehad, voor vijf dagen. Even afwachten hoe of ik die tabletjes naar binnen krijg, ik zal wel mijn trukendoos moeten opentrekken, voor die tabletten. Want Bram is wat dat betreft wel slim, wat hij niet wil, dat wilt hij ook niet. Morgen ga ik ermee beginnen , want ik moet even afwachten of Bram geen koorts krijgt van de injectie die hij heeft gehad. Als ik Bram oppak vandaag, dan piept hij een beetje, want de plaats waar of het prikje is gegeven is erg gevoelig. En weet je, Bram is best wat kinderachtig wat dat betreft, echt een klein kind, die dan wat extra aandacht nodig heeft. Alsof Bram dat niet genoeg heeft, aandacht,... iedereen is altijd met hem bezig, en moet hem even strelen, dus aandacht heeft Bram altijd in overvloed. Vooral van Monica, daar is hij gek op, meer dan op Angelo, want die pest Bram veel te graag. Monica niet, die kroelt en geeft kusjes en aaien, en dat vind Bram erg plezierig. En soms, als M. hem aait, bijt hij ook wel eens stiekem, de stouterd!!! Ja, ja, dat is nu eenmaal typisch Bram, brommen en bijten, en soms ook al blaffen. AdJ
|