Brammetje is zoek!Brammetje speelt graag verstoppertje. Hij heeft de neiging om zich op de gekste plaatsen te verstoppen, en dan niet te voorschijn te komen. Meestal als ik dan in zijn speelgoedbal knijpt, die piept, dan komt Bram, omdat hij dan denkt, dat ik wil spelen. Vanmiddag kreeg Bram dus een half tabletje, voor nog eens een wormkuur. Dat stond hem helemaal niet aan, en hij heeft het wel vier maal uitgespuugd. De laatste keer dacht ik "nu heeft Bram het tabletje binnen, ik zag niets meer!"Maar Bram heeft waarschijnlijk geheime holtes ergens in zijn bek zitten, want vijf minuten later lag het tabletje weer op de keukenvloer. Bram was boos, dat ik het steeds weer aan hem gaf. Bram hoeft die rotzooi niet. Enfin, op het laatst heb ik het maar in een stukje roomboter verstopt, want daar is Bram verzot op. En jawel, Bram trapte er deze maal wel in, hij hapte het stukje roomboter van mijn vingers, met tabletje en al, en hij likte nog eens lekker zijn lippen af, dus nu was ik er zeker van dat Bram het binnen had. Vanavond moest Bram de andere helft van het tabletje nemen. Nu is Bram wel een hond, maar beslist niet gek. Hij zag dat ik het beruchte witte zakje nam, en Bram vloog naar buiten. Overal gekeken, en Bram was nergens meer te vinden. Niet onder de laurierboom, niet onder de lavendel of de citroenmelisse, niet onder de mint of de Lavaplant, het leek wel dat Bram echt verdween was. Het koude zweet brak me uit. Ik heb natuurlijk gekeken of het hekje goed gesloten was, en dat was allemaal in orde. Dus Bram moest hier nog ergens zitten. Roepen dat hielp niet, zijn piepbal ook niet en zelfs op de straatveger, waar Bram normaal direkt op af gaat, reageerde hij niet. Waar zat die "Hottentot" nou? Nog eens met zijn korrels gerammeld, maar Bram deed net alsof hij niets hoorde of zag. Ten einde raad ging ik maar eens in de schuur gaan kijken, en jawel, daar achter de kisten bier, dààr had Bram zich verstopt, in een hoekje, zodat het bijna niet opviel, dat hij er lag, opluchting overal. We hadden in de zaak al onder al de tafels gekeken, ,achter de koelkasten, en onder het buffetkastje. Op onze knieën. Dat moet je , je dan maar eens inbeelden, dat er drie volwassen mensen op hun knieën, door een zaak kruipen om een hond te zoeken. Het leek wel of Bram ons weer aan het uitlachen was. Hij heeft voor ons ook zo'n moeilijke kleur, die is precies hetzelfde als de kleur van de vloerbedekking, dus dan zie je een hond minder snel zitten, zeker als ze nog zo klein zijn, en onder een tafel gaan liggen, waar of het altijd donker is, omdat er tafelkleden op liggen. En wanneer Bram in de tuin ligt, lijkt het wel of hij van kleur veranderd, want dan lijkt Bram precies op de kleur van de bomen of van de grond. Dan zien we hem ook niet direkt. En dat heeft Bram al goed in die kleine hersentjes van hem geplant, dat hij zo'n goede schutkleur heeft, waar mensen het soms moeilijk mee hebben. Bram zal wel denken, dat mensen een dom soort dieren zijn. Daarom praten we ook over het dieren"rijk" en het mens"dom" denk ik. Gelukkig ging het vanavond direkt goed met de boter en het tabletje, want Bram blijft mij natuurlijk niet voor de gek houden, al denkt hij soms van wel. AdJ
|