Brammetje op visiteBrammetje moet vanmiddag op visite naar Joris. Wij gaan een middag met de kleinkinderen weg, en ik vind het een beetje eng om Brammetje alleen thuis te laten. Vannacht is Bram bovendien een beetje ziek geweest, en heeft een paar maal moeten spugen. Ik weet niet of het van de tabletten van de wormkuur is of van de lever die hij heeft gegeten of van bij Gerda. Want die propt Bram af en toe ook vol. Ze denkt misschien dat ik er geen verstand van heb, om een hond op te voeden en eten te geven, en dan geeft ze Bram allemaal lekkere hapjes, waar hij geen nee tegen zegt. Bram is nog te klein, om zelf te bepalen wat of er goed of slecht is voor hem. Dus vandaag alleen maar korrels, zodat zijn maag een beetje tot rust kan komen. Ik merk ook aan hem, dat hij vandaag niet zoveel fut heeft als anders, want hij heeft weinig zin om mee te gaan wandelen. Daarom lopen we maar een kort stukje. Wanneer Ineke met Joris binnen komt, om Bram op te halen, dan is Bram ineens niet ziek meer. Hij speelt direkt de baas over Joris. We moeten Bram even kalmeren als hij Ineke ziet, want dan is hij ook door het dolle heen. Hij mag mee naar St. Anna ter Muiden, te voet. Dat is toch een flink eind lopen voor die vier korte pootjes van Bram.Maar hij gaat heel gewillig mee, en ziet me helemaal niet meer staan. Als Joris in de buurt is, dan ben ik net lucht voor Bram, behalve als hij een beet terug krijgt, dan ben ik goed genoeg om Bram te troosten. Ik heb gehoord dat Bram heel de weg aan Joris zijn riem heeft gehangen, en hij Joris meegetrokken heeft. Thuis gekomen bij Ineke hebben ze nog een hele tijd met elkander aan het ravotten geweest. De ene hond geeft het voor de andere niet op. Zo kun je goed hun karakter trekken herkennen, dat het echte doordrijvers zijn. Tot dat ze uiteindelijk doodop waren, en elk in een hoek van de kamer wat gingen dutten. Bram wilde natuurlijk heet eten van Joris ook hebben, maar gelukkig gebruikte hij na wat enig gegrom toch zijn verstand en ging naar zijn eigen bak met puppykorrels. Rond half tien ben ik weer om Bram gegaan, mijn gedachten waren een hele middag bij hem, hoe of het wel zou zijn, terwijl ik wist dat hij in goede handen was. Maar toch, ik miste hem, en ongemerkt sluipt Bram in mijn leven, omdat hij een hele dag rond mijn benen hangt. Bram is ook bijna nooit alleen. Hier is er altijd wel iemand die zich met hem bezig houdt, dus daarover heeft Bram geen klagen. Toen ik aanbelde was het een en al geblaf, dat ik hoorde, trouwens Bram begint ook al een klein beetje te waken. In ieder geval over het hek, dat in zijn domein staat, en de tuin die helemaal van Bram is, en van geen enkele ander mens of dier. Katten jaagt hij achter elkaar de tuin uit .Toen Bram mij zag, begon hij te piepen en te springen en mijn gezicht te likken. Mijn God, dat was tenminste een zalig gevoel. Dat je op zo'n manier begroet wordt door je hond. Ik heb wel eens gedacht, dat Bram het allemaal wel zo'n beetje goed vond, maar nu vanavond likt Bram mijn gezicht, alsof ik nog een komplete wasbeurt moet ondergaan. Bovendien is hij de eerst vijf minuten niet bij me weg te slaan. Daarna laat hij me zien, hoe goed hij het wel met Joris kan vinden, maar daar was ik al eerder achter gekomen. Hij had weinig zin om mee naar huis te gaan, hoe moe Bram ook was. Thuis gekomen, ik heb hem een heel stuk moeten dragen, likte hij Frans ook bijna van top tot teen., kroop even in zijn mandje en ging toen maar naar bed. Het was voor Bram vandaag genoeg, hij gaat nu lekker slapen om weer hele centimeters te kunnen groeien. (en zijn oren staan nu al twee dagen recht, mijn konijn!) AdJ
|