Brammetje moet thuiswachten!Brammetje is gewend, dat hij overal met me mee naar toe mag. Soms kan hij echt niet mee, en dan zoek ik voor hem een plaats waar hij zich veilig en welkom voelt. Dat is soms bij Gerda, of anders bij Ineke en Joris. Dat maakt Bram niks uit, als hij maar kan ravotten met een andere hond, ,dan vind hij alles goed. Maar vandaag ging het niet. Onverwachts moest zijn baasje even naar het ziekenhuis in Knokke, omdat hij een bloedneus had, die dicht gebrand moest worden. En honden neem je nu eenmaal niet mee naar een ziekenhuis. Het moest er toch eens van komen dat Brammetje alleen in het huis zat, en dat was dan nu! Een beetje angstig, of dat nu voor Bram was, of voor die bloedneus van Frans, dat weet ik niet, deden we de deur op sloot, en binnen kon Bram overal lopen. Ik had zelfs de deur van de trap open gedaan, zodat Bram af en toe eens naar de dwerg-papagaaien kon gaan kijken, dan voelde hij misschien, dat hij toch niet helemaal alleen was. Goed op het huisje passen Bram! Riep ik, en Bram bleef een beetje teleurgesteld zitten. Zijn kopje een beetje scheef, zo van, moet dat nou echt??Hij probeerde nog even of hij niet mee kon glippen, maar we moesten hem wel terug sturen, en zo bleef Bram verontwaardigd achter. Het zat me niet helemaal lekker, maar hij moest het toch leren, want dit zal beslist niet de eerste of de laatste keer zijn. Tenslotte heb ik een hond om te waken, en dan kon Bram zich nu eens van zijn goede kant laten zien, het zou toch hooguit maar een half uurtje duren, dus dat moet kunnen! Maar, zoals het in ziekenhuizen altijd gaat ,werd een half uur twee dikke uren. Ik zat al te bedenken wat Bram allemaal zou uitspoken, alleen als heer en meester in het huis en haalde me natuurlijk allemaal gekke dingen in mijn hoofd. We hadden Bram nog laten plassen en korrels en drinken stond er ook, dus wat dat betreft kon Bram best twee uren uit de voeten. Toen de hulpverlening dan ook na twee uren achter de rug was, wilde ik weer zo snel mogelijk naar huis. Het gordijn van de voordeur had ik niet helemaal dicht gedaan, dus ik kon direkt naar binnen kijken. En wat zag ik? Wel duizend stukjes smirna wol door heel mijn zaak. Bram had de doos van mijn wol te pakken en had zich vast en zeker niet verveeld. Ik ben wanneer ik daar even tijd voor heb, een vloerkleed aan het maken van smirna ,dus je kunt je wel voorstellen hoeveel draadjes daar voor nodig zijn, Die zitten trouwens allemaal netjes verpakt in plastic rondjes, kleur bij kleur, maar nu niet meer. Al de kleuren liggen dus helemaal door elkaar. Ik naar binnen, maar Bram was nergens te zien. Niet in de zaak, niet in de keuken en niet in de toiletten. De laatste mogelijkheid was dat Bram naar boven was gegaan, en jawel, daar lag Bram te slapen. Hij had de deur niet eens open horen gaan, tenminste, ik heb hem niet horen blaffen. Maar Bram "piste" van blijdschap, kwispelde en likte mijn gezicht toen hij ons weer zag. En dan...dan ben je ineens alles vergeten, het maakte weer zoveel goed, een hartelijke begroeting bij het thuiskomen, door Bram. Ik heb vlug de draadjes opgeraapt en bij elkander gedaan, Bram een flinke aai over zijn bol gegeven en een grote wandeling met hem wezen lopen .Flinke jongen Bram, goed op het huisje gepast, hier een hondenkoekje. En Bram keek zo trots als een pauw. Bram is slim en zal het stukje bij beetje wel allemaal leren. Zo wordt Brammetje al een echte Bram, die alleen thuis zit, zonder binnen te plassen of poepen, en zeg nu zelf ,voor 15 weken is dat al heel wat! Goed zo Bram, flinke vent! AdJ
|