Brammetje en zijn ritueel.Geen enkele hond, heeft mij ooit in mijn leven zoveel ontzag ingeboezemd als Bram. Vandaag is Bram precies 16 weken ,ofwel 4 maanden oud.(jong) Wat me het meeste opvalt in Bram zijn karaktertje is zijn sterke eigen wil. Hij herkent precies zijn mensen, die hij zelf het liefste ziet, en piept en plast van blijdschap.Enkele druppeltjes maar. Hij heeft zijn eigen dagritme ontwikkeld, en daar hoef ik niets aan te veranderen, ook al zou ik dat graag willen. Als Bram wil slapen, dan slaapt Bram, als Bram mee wil, dat gaat Bram. Maar als Bram geen zin heeft, dan heeft Bram ook geen zin. Als hij 's morgens wakker wordt, zet ik hem buiten om te plassen, en dan komt Bram alleen de trap op naar boven om te kijken of er korrels voor hem staan. Het is een hele uitzoekerij geweest om er achter te komen welke korrels Bram het liefste eet. Daar ben ik in feite nog niet helemaal achter, want Bram houdt gewoon van verandering. Zoals het spreekwoord zegt, verandering van spijs, doet eten. Dat is dus wel van toepassing op Bram. Hij houdt in principe het meeste van een warme maaltijd met vers vlees. Maar de dierenarts heeft gezegd dat het beter is, dat Bram nog geen vlees eet. Krijg dat maar voor elkaar in een restaurant. Bram ruikt de hele dag vlees. Je ziet dat het water hem in de mond (bekje) loopt. En dan kan je zo'n hond toch moeilijk weigeren. Hij krijgt daarom van mij tweemaal per dag 55 gram gekookt vlees in kleine stukjes gesneden. Bram weigert ook iets anders te eten. Als hij het niet van mij krijgt, dan pikt hij het gewoon van de anderen honden, de Teckels van Gerda, of bij Joris. Hij snauwt als er iemand aan "de" bak komt. Of dat nu zijn etensbak is, of van een andere hond, dat maakt Bram niets uit. Daarom mocht Bram van mij mee, naar de schapen-slagerij om hartjes voor hem. Ik dacht werkelijk dat Bram daar gek werd van de reuk. Hij piepte en blafte, en sprong alle kanten uit. Het was koddig om te zien. De slager wilde hem een stukje vlees geven, maar ik wil niet dat Bram rauw vlees eet, dat is helemaal ongezond voor hem. Voorlopig nog niet, dus, alleen gekookt of een enkele maal gebakken. 's Middags wordt Bram onrustig, rond de tijd dat ik of Gerda een wandeling gaan maken. Zijn biologische klok is wel in orde. Hij weet ook al waar of zijn riem hangt, en als ik de wallen opga, weet hij precies waar hij los mag. Wanneer ik dan een eind gelopen heb, staat Bram bij het eerste bankje stil, en wil dat ik hem daar op zet. Fier zit hij dan te kijken en vooral te luisteren naar al de geluiden die hij uit de natuur hoort. Zijn kopje beweegt dan in de richting waar of het geluid vandaan komt. Vooral bij de avondwandelingen valt het op. Zelf de vrachtwagens, die kilometers verder op de rondweg rijden, neemt Bram waar. Vogelgeluiden en kikkers, daar is Bram het snelst op geattendeerd. Hij luistert zo aandachtig, dat ik wel verplicht ben om mee te luisteren, en hij blijft zeker tien minuten tot een kwartier zitten. Dan is Bram voldaan, en wil hij weer verder lopen. Maar het ritueel herhaald hij iedere dag, nooit dezelfde weg ,steeds afwisselend, want Bram houd beslist niet van saai. Bram begint steeds meer op Puk te lijken, die ook zoveel van de natuur hield, en lange tochten met me maakte, in de polders wat rusten, om wat bij te komen. Bram verovert stilletjes mijn hart, en probeert me het verlies rijkelijk te vergoeden. Als we dan 's avonds thuiskomen, dan moet ik eerst nog een half uur met Bram spelen. Hij haalt dan heel de mand met zijn speeltjes leeg, een flos, een oude schoen, het "blauwe" been, de bal en zijn beer. Alles heeft een plaats en een tijd, en Bram houdt zich daaraan. Als een echte wolf bewerkt hij al het speelgoed. Zijn tanden, (wat een bek heeft hij toch!) bewijzen hem een goede dienst, en of het u melktanden zijn of niet, Bram speelt er zijn krachten op uit. Dan is Bram moe, en kruipt hij in bed, aan het voeteneinde, en ik moet het niet wagen om mijn benen op zijn plaats te leggen, want dat is Bram zijn plaats en daarmee uit. Hij slaapt dan een hele ruk, van wel tien uren, zonder te eten, te drinken of te plassen, maar o, wee, als zijn oogjes weer open gaan, dan komt zijn ware karakter weer helemaal tot ontplooiing, een Cairn Terriėr, vroeger nog nooit van gehoord, maar nu zal ik dit in mijn hele leven wel nooit meer vergeten, wat het is om een "Cairn" te bezitten. AdJ
|