Bram is geplukt!Vanmorgen mocht Bram mee naar Aardenburg naar de hondenkapper. ( Trimster vind ik zo'n naar woord) De afspraak was al om tien uur gemaakt, dus moesten we er weer vroeg uit. Bram vond het allemaal wel goed. Hij ging gewillig mee in de auto, misschien dacht hij ,dat hij weer naar het strand mee mocht, of naar Max en Rakker. Het strand vind Bram tussen twee haakjes "eindeloos". Daar kan hij putten graven, rennen en dolen op al de ruimte die het strand hem bied, en Bram geniet daar dan ook geweldig van. Moe en voldaan hoor je hem dan de eerst volgende uren niet meer. Maar vandaag ging de autorit een heel andere kant uit. Bram kroop op mijn schoot, en later op mijn schouders, om mee te kunnen kijken, maar erg handig was dit niet. Ik ben langs de kant van de weg gestopt, om Bram op de achterbank neer te zetten.Dat stond Bram niet zo erg aan, omdat hij dan bijna niets kan zien, want Bram is best nieuwsgierig. Hij ziet graag alles. Een ongeluk ziet vaak in een klein hoekje, dus vond ik het te gevaarlijk om zo'n risico te nemen, met een steeds heen en weer lopende hond op mijn schoot, dus was de achterbank voor mij de enigste redding. Eerst piepte en bromde Bram wat, het is dus nog steeds Bram Brombeer, maar na een poosje had hij toch in de gaten, dat ik er niet op reageerde. Hij hield netjes zijn mond. Toen de kapster Bram eerst even knuffelde, tot het ijs wat was gebroken, kon ze Bram even goed bekijken. Ze begon hier en daar wat haartjes uit te trekken en zei, "hier ben ik niet in een kwartiertje mee klaar, zoals ik gedacht had, het zal zeker een uur in beslag nemen!" Ze had nog nooit zo'n jonge hond onder handen gehad om te plukken, maar het nesthaar was extra dik, en ze begreep dat Bram daar veel jeuk van had. Als Bram klaar was, dan zou ze me telefoneren, zodat ik Bram weer zou kunnen ophalen. Een beetje teleurgesteld ging ik maar weer naar huis, zonder Bram. Het was alsof ik even een kind achter liet in vreemde handen. Niet echt leuk voor mij. Aan de andere kant, wel een beetje kinderachtig van mezelf. Bram was vast en zeker in goede handen. Gelukkig was het uur snel voorbij, en best een beetje nieuwsgierig ging ik erom. Dar zat Bram op de tafel heel parmantig te kijken. En blij dat hij was, dat hij me weer zag. Hij kwam kwispelend en piepend naar me toe, O. wat ben je mooi Bram riep ik, en het leek wel of Bram een paar kilo kwijt was. Zachtjes streelde ik Bram over zijn kopje en wat waren zijn haartjes zijdeachtig en zacht. Dat was ik helemaal niet gewend. Ik was meer een borstel op vier poten gewend. Al het nesthaar is nog niet weg, want anders zou Bram kaal worden, en dat is ook de bedoeling niet, maar Bram heeft vandaag een hele dag niet gekrauwd. Dus het heeft wel geholpen, ondanks dat het plukken vroeg is voor een hond van ruim vier maanden. Bram heeft ook heel de tijd netjes stilgezeten, en lief geweest, behalve toen zijn kontje aan de beurt was. Daar moesten ze maar van afblijven, geen gefriemel aan m'n kont, dacht Bram en liet even voelen, dat hij van die scherpe melktandjes had. Vanaf nu lijkt Bram tenminste op een echte hond, met een mooie gladde vacht, ik ben best een beetje trots op je Bram. Goed zo, flinke vent! Je hebt je vandaag voorbeeldig gedragen, bovendien begin je ook al heel goed te luisteren. Zelfs al te zitten, het eerste commando dat je direkt opvolgt! AdJ
|