Brammetje is aan het wisselenVanmorgen was Bram aan het spelen met zijn flos. Het liefst heeft Bram dat ik hem dan door heel de kamer, badkamer, zeg maar half het huis sleep. En hij laat niet los. Want het is Bram zijn flos. Als ik aan zijn flos trek, begint Bram meestal te brommen, zo van, :blijf d'r af, het is van mij! Maar vandaag piepte Bram toen ik aan zijn flos trok. Oei, oei, trok ik wat te hard, of wat is er aan de hand. Ik keek , en zag een beetje bloed aan zijn flos zitten. Een beetje geschrokken, (toch wel!) ging ik maar eens onderzoeken, wat er nu aan de hand was, maar er was niets aan de hand, wel aan zijn tand. Bram miste een klein tandje, en er zat al een nieuw puntje in zijn bek. Eerst mocht ik er niet naar kijken, want Bram is erg kinderachtig wat dat betreft, en piepte echt zielig, alsof voor hem de halve wereld verging. Maar bij een hond van vier maanden, is dit heel normaal, dat zijn scherpe tandjes, plaats maken voor een blijvend gebit. Alleen Bram vond het niet normaal, hij vind dit allemaal heel vreemd. Misschien is hij wel bang, dat hij nu niet goed meer kan bijten met zijn kleine mesjes, maar dat zal allemaal wel op zijn pootjes terecht komen. Hij keek me een beetje droevig aan, op een manier van "moet dat nou?" Bram niet zo flauw doen vent, als jij bij iedere tand gaat zitten mokken, dan ga ik met jou naar de tandarts. En laat ik je wel een gebit aanmeten. Dat is pas lastig, want ik kan daar over meepraten, het blijft kunst, zelf het fatsoenlijk naar binnen werken van je voedsel lijkt een kunst met een grote K.Nee een vals gebit is ook niet alles, dus wissel jij maar gewoon, zoals alle kinderen en honden. En daar hoef je niet bij te piepen. Want het doet geen pijn, tenminste, ik kan me dat niet meer herinneren van vroeger hoor, en bovendien is er niets beter dan een goed eigen gebit. Wees er maar trots op, op die mooie witte tandjes van jou. Ik wou dat ik ze nog had, pas maar op, of ik word nog jaloers ook. Joris kan met zijn eigen gebit toch ook hard genoeg bijten? Nou en? Wat dan nog! Het hoort allemaal gewoon bij een normaal groeiproces. Trouwwens als Joop zou zien, dat jij zo kinderachtig doe, dan zou je vast en zeker te horen krijgen, dat je peetvader dit ook helemaal niet erg vind. Niemand trouwens. Anders ben je ook een grote vent. Net als gisteren, toen je Joris even op zijn plaats ging zetten. Dat vond ik zo knap van jou, dat je opkomt voor je rechten, die wij je leren. Je hebt van ons geleerd, om niet verder te gaan, dan het afstapje in ons restaurant, dus vind je dat Joris ook niet verder mag. Groot gelijk Bram, jij niet, Joris ook niet. Je moest er helemaal voor opzij gaan staan en Joris gewoon wegduwen uit heet stuk verboden terrein, maar je had gelijk!! Ook al vond Joris van niet, die dacht, ik ben hier even op visite, dus mag ik ietsje meer, nou, mooi mis hè Bram, regels zijn regels. Goed zo vent ! Het hoeft natuurlijk niet altijd zo te zijn dat de kleinste altijd het onderspit moet delven. Je laat tenminste goed merken, wie er hier de baas is in huis, en dàt is ook je goed recht. Dat mag van mij. Want geen mens die weet, hoeveel moeite jij daar zelf wel voor moet doen, om niet steeds naar de voordeur te lopen. Want juist dààr is er zoveel te zien, andere honden en zoveel meer dingen, en je bent ook zo lekker nieuwsgierig, je ziet het ook allemaal zo graag. En dat mag net niet van het baasje, met al dat verkeer voor de deur. Ik hou mijn hart vast, met al die motors en auto's. Blijf! roep ik dan, en jij blijft, met je kopje een beetje schuin, kijkend naar mij, wachten op een grote aai over je bol, tot ik zeg;" Grote Vent Bram, grote jongen! " En jij? Je wilt dit zoveel mogelijk horen, daarom doe je ook zo je best, en moet Joris zich maar aan jou regels houden, nietwaar? AdJ
|