VerdrietNa dat Pukkie mijn hond verongelukt is ,heb ik nog iedere dag verdriet. Ik kan geen gesprekken meer houden, met mijn hond, die alles zo goed begreep. Ik ben zelfs niet meer buiten geweest, om mijn dagelijkse wandelingen te maken. Overal kom ik Pukkie nog tegen, en steeds zie ik haar ergens zitten. Met haar kopje een beetje scheef, naar mij, de oortjes gespitst, en maar luisteren. Naar mijn verhalen, mijn gedichten en ook mijn zorgen. Ze was een hond, die alles precies op tijd deed. Haar biologische klok werkte altijd perfect. Ze wist, wanneer ik een vrije dag had, dat er een extra lange wandeling stond te wachten, of dat we naar Max, haar grote herdersvriend gingen. Ze kon met Max zo goed opschieten dat het een lust was, om te zien hoe die twee met elkaar omgingen. Ze wist ook precies, wat ik allemaal ging doen en nooit was ze vervelend, enkel op woensdag, want dat was niet mijn vrije dag maar haar vrije dag.Het liefst ging ze mee naar het strand om lekker uit te waaien of te zwemmen en vooral om met stokken te gooien. Ze bracht alles altijd netjes tot aan mijn voeten terug. Nog steeds kan ik niet geloven dat Pukkie zo plotseling en snel is overleden, zonder enigste waarschuwing van te voren Nooit heb ik gedacht, dat ik met haar uit wandelen ging, dat ik alleen zou thuiskomen. En dan te weten dat ik met haar voor mijn deur heb gestaan, om haar los te maken van de riem. Nooit zal ik het mezelf vergeven dat ik haar een minuut, zelfs een seconde te vroeg heb losgelaten. Ik denk ook niet, dat het de bedoeling van Puk is geweest om mij zo te verlaten. Daarom zie ik in gedachten haar kopje nog zo vaak, Ze was zowat mijn liefste bezit. Hoe verder je in het leven komt te staan, hoe meer ik besef, dat er niets van mij is, en dat ik zelfs niets bezit. Alles moeten we aanvaarden zoals het komt in dit leven wat of het ook is en hoe moeilijk het soms ook te aanvaarden is. Hoe verder je in dit leven komt te staan, hoe meer je leert te aanvaarden. Ook de mooie dingen, die we samen op onze lange tochten meemaakten en de verbondenheid die we hadden met ons twee. Dat moet groeien, en dat was gegroeid, we waren altijd samen, twee handen op een buik, zoals de mensen zeggen. Nooit heb ik ook beseft, dat ik zoveel met Puk bezig was, dat gaat allemaal zo ongemerkt, het hoort bij het leven en het dagelijks ritueel. Ook dat groeit, en dat zal ik weer opnieuw moeten opbouwen. Er waren zoveel kleinen dingetjes in mijn leven geslopen, die ik gewoon normaal vond, en die je naderhand als heel bijzonder gaat ervaren. Met Bram heb ik ook een goed kontakt, maar alles zal nog moeten groeien. Bram is nog te speels en ziet overal het plezier nog van in, hij ziet zelfs nog geen gevaar. Voor Bram moet ik nog zorgen, dat hij op al zijn vier poten stevig in dit leven komt te staan. Bram is nieuw: ik voor hem, en hij voor mij. Bram heeft ook heel andere voorkeuren, waar ik nog aan moet wennen, en iedere dag lukt me dat een beetje. Maar Bram is wel lief, hij knuffelt graag, en wordt een hele goede en trouwe kameraad voor me, net zoals Puk dat ook was, met best veel zelfde stoute streken. AdJ
|