Brammetje zit!Bevelen opvolgen is nog niet Bram zijn sterkste punt. Het belangrijkste in zijn leven vind hij nog steeds zijn eten, en drinken, en zijn dagelijkse wandelingen.'s Avonds zijn mand met speelgoed leeghalen moet je natuurlijk ook niet vergeten. En bijten, dat vind Bram ook ontzettend leuk. Vooral iets kapot bijten, zoals boeken ,kranten en rieten manden. Hij heeft genoeg speeltjes waar hij in mag bijten, maar iets wat of niet mag, is veel leuker. Daarom heb ik de knoop maar doorgebeten, en ga eens per week met Bram naar de puppy school. Tenminste, ik ben al èèn keer geweest. En Bram deed daar werkelijk zijn best. Nu weet ik niet voor wie die school het meest bedoeld is, voor Bram of voor mij, in ieder geval hoop ik dat we er beiden iets mee opschieten. Zolang luisteren niet gaat, moet het geleerd worden. En dat eigenwijze koppie van Bram, dat steeds maar doet waar hij zelf zin in heeft, dat kan echt niet meer. Tenslotte leeft Bram in een zaak, waar veel mensen komen, en iedereen is er niet van gediend, om direkt een knauw te krijgen, omdat er toevallig bij mij een hond rond loopt. Wanneer ik Bram roep. Wil ik ook graag dat Bram dan ook komt. En dat doet Bram alleen maar als hij daar zelf zin in heeft. Het is niet alleen vervelend maar ook gevaarlijk. Want als de voordeur open staat, dan is Bram zo op straat, en dààr ben ik als de dood voor. Ik zie hem al liggen, helemaal verpletterd door al die auto's als Bram in een sneltreinvaart de straat oprent. Nu stop ik hem wel veel in mijn tuin, maar als het slecht weer is, gaat dit niet altijd. Bram een hele dag in de regen zetten, dat is nu ook niet de bedoeling. Daarom toch maar die cursus. We, Bram en ik, moesten in een grote kring gaan staan, en achter elkaar rondjes lopen, zonder dat Bram aan de riem trekt. En juist dàt vind Bram nu zo'n leuk spelletje. Aan zijn riem trekken, en blijven liggen, zodat ik hem verder moet slepen. Met zijn buik over de grond. Een stuk riem in zijn bek, en wild heen en weer te schudden met zijn kop. Iedereen kijken natuurlijk, want dan pas sta je als begeleider echt voor schut. Bram trekt zich daar niets van aan, want Bram vind die belangstelling best heel fijn. Af en toe, dan speel ik nog wel eens dit spelletje met Bram, tenslotte is het nog een kind, en moet hij zich af en toe even kunnen uitleven. Zit! Bram!. En dat doet Bram, vooral als hij een versnapering krijgt. Dan moet Bram gaan liggen. Ik geef Bram er de aanwijzingen voor, en Bram ligt. Met alle vier zijn poten in de lucht. Ik schiet in de lach, het is geen gezicht. En dan zijn onschuldige stoute snuit, het lijkt wel of Bram me aan het uitlachen is. Hij gedraagt zich wel netjes tegenover de andere, vreemde, honden, dat valt me veel mee. Anders is Bram nog al snel tè enthoesiast en wil hij met iedere hond, groot of klein, kennis maken. Nooit heeft hij een afwachtende houding, omdat hij zelf vriendelijk is van karakter, denkt hij dat andere honden dat ook zijn. Maar nu had Bram het te druk, Hij kijkt zijn kleine oogjes uit, wanneer we even naar de gevorderde kijken, en wil al mee doen, met die hinden. Nee, Bram ,eerst moet je leren zitten en liggen, netjes volgen, en als ik je roep, moet je komen, en dan Bram, dan zullen we wel eens verder zien, wat we nog met jou allemaal kunnen doen.! Dus Bram, doe je best, zodat we straks samen meer plezier van elkander zullen hebben, want uiteindelijk is het dààr om begonnen! AdJ
|