Brammetje valt aan!Naar horen zeggen is Bram altijd al een klein bazig hondje geweest. Al vanaf zijn geboorte. Dat heb ik gehoord van zijn peetvader Joop, en ook van Ineke. Vooral wanneer het om eten gaat. Kom daar niet met je hondenpoten, of liever gezegd met je neus aan!1Wat van Bram is., is van Bram ,en niet van een andere hond. Toen Bram nog in het nest zat, moesten ze Bram wegpakken, omdat zijn broers en zussen anders niets meer hadden. Bram zorgde altijd al goed voor zijn eigen buik. Zelf niet als de bazin van je beste vriendin iets lekkers meeneemt. Dat gebeurde dus vandaag. Gerda kwam binnen met een lekker dampend mergpijpje, en dat vond Bram prima ruiken. Het was alleen veel te warm. Dus Bram gaat er voor gaan staan, met zijn kont in de lucht, staan blaffen als een oude gek. Ik zei nog tegen Gerda, wacht even met het te geven, want als Bram alleen iets lekkers heeft, en de andere drie teckels moeten toekijken, dan zoek je om ruzie. Luchtig zegt Gerda, de andere drie hebben er thuis ook! Wacht toch maar even. Maar nee, Gerda was zo fier dat ze Bram eens kon verwennen, dat ze de lekkernij toch voor hem neer zette. En die koelde natuurlijk af. Bram lag op een afstand alles nauwlettend in de gaten te houden, vooral "het been", tot Lady, zijn beste vriendin er eens voorzichtig aan wilde ruiken. En Bram schoot als een gek naar Lady , en gaf een harde gemene beet. In Lady haar oog.Lady was natuurlijk erg geschrokken, en kroop piepend op Gerda haar schoot. Gelukkig viel het achteraf allemaal nog mee, we hebben er direkt een nat doekje op gelegd, en Lady vond al die extra aandacht prachtig. Ze kan bovendien erg goed komedie spelen, want tien minuten later was er helmaal niets meer te zien. En dan valt Bram al grommend aan ,het been in zijn voorpoten, en o. wee. Wie er in de buurt komt, die krijgt een snauw. Het lijkt er wel op. Dat Bram al in geen dagen wat te eten heeft gehad, zo gulzig zit hij het been te bewerken. Gerda kijkt een beetje vies, maar ik had haar dan ook van te voren gewaarschuwd, dat zulke dingen kunnen gebeuren. Niet alleen mensen of kinderen zijn jaloers, onder honden is dit precies hetzelfde. En op zo'n manier wakker je het nog eens extra aan. Bram heeft niets tekort, hij heeft soms zelfs teveel, zoveel dat ik mezelf wel eens moer temperen met zo'n grote veelvraat. Alles zou Bram opeten wat hij ziet. Hij heeft nu al bijna het gewicht van een volwassen hond, en hij is stevig uit de kluiten gewassen. Straks denken de mensen dat ik een Bouviers heb aangeschaft, inplaats van een terriėr. Bram begint ook al te waken, de hele dag loopt hij me achterna, en wil precies weten wat of ik ga doen. Ik kan niet eens meer ongemerkt mijn jas aandoen, of Bram staat al naast me te kwispelen. Het is dus nog iedere dag bijschaven aan Bram zijn opvoeding, en of dat lukt? Het vergt veel discipline, daar kom je als hondenvriend met de tijd wel achter, maar ik doe mijn uiterste best, om er een wel opgevoede hond van te maken. Een terriėr met manieren!! AdJ
|