Bram doet goed z'n best!Zoals je weet gaat Bram iedere Dinsdagavond naar school. En geloof me, Bram doet geweldig zijn best. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar diep in mijn binnenste weet ik zeker, dat Bram de beste van allemaal is. Op school dan, want thuis houd het op. Het gekke is, dat wanneer Bram in gezelschap van andere honden en zijn leraren is, dat alles precies perfect verloopt, zoals er gevraagd wordt, maar eenmaal thuis gekomen is Bram alles even snel weer vergeten. Daar doet hij gewoon zijn eigen zin. Hij houdt me op zo'n manier goed voor de gek.Ik weet dat Bram het kan, maar hij "verdomt" het gewoon. Sorry voor dit lelijke woord, maar het is niet anders. Eerst was ik bang dat ik met Bram voor paal ging staan, wanneer ik met hem naar zo'n gehoorzaamheids-cursus zou gaan, maar thuis gekomen, gelooft Frans helemaal niet dat ik naar een cursus ga. Ik merk er maar weinig van zegt hij, of je nu wel roept of niet, meneer doet toch wat of hij zelf wil. Je kunt er net zo goed mee stoppen! En dāt is nu nčt fout! Bram moet leren luisteren naar onze bevelen, en zeker thuis. Ik zal een grote zak meet geduld moeten aanschaffen, voor dit hondje, en het was me ondertussen al bekend, dat Bram geen gemakkelijke hond zou worden, die alles direkt op stel en sprong zou doen. Maar ik heb een manier gevonden om Bram een klein beetje om te kopen. Langs een omweggetje dus. Ik begin Bram een beetje uit te dagen, en lok hem met iets lekkers naar me toe. En dan lukt het me aardig. Dan beloon ik Bram op een extra grote wandeling, want dāt is Bram zijn grootste plezier. Buiten kunnen rauzen, los, het land in zonder riem. Misschien niet ongevaarlijk, maar met riem is ook gevaarlijk. Want deze week rolde Bram de wallen af, omdat hij met zijn rechter voorpoot op de een of andere manier in zijn slipkettiing bleef hangen, en moest hij op drie poten de wallen af. Ik hem achterna, om hem uit zo'n hachelijke situatie te redden, en toen heb ik tegen mezelf gezegd, hier buiten, in de vrije natuur, is het zonder riem, dan is het ook niet mogelijk om er achter of in te blijven haken. Maar in de bebouwde kom, en 's avonds wanneer het donker is, dan wordt Bram aangelijnd, of hij dat nu wil of niet. Als ik wandel met Bram, en hij is nog aangelijnd, dan probeer ik de oefeningen te doen, dicht naast me lopen, en niet aan ieder struikje, paaltje of hoekje gaan staan snuffelen, nee, doorlopen, is mijn visie, plassen en zo, moet Bram maar op de wallen doen, en vooral niet op straat. Hij gedraagt zich keurig als ik andere honden passeer, of mensen, daar trekt hij zich niets meer van aan, maar fietsers, dat geeft nog wel problemen, daar holt hij liefst meters met mee! Dāt moet ik Bram zo vlug mogelijk afleren. Maar ik ben best tevreden over zijn gedrag, en zeg iedere keer tegen Bram: Goed zo! Grote jongen, grote vent. ! En dan kijkt hij, met zijn mooie bruine ogen zo van waar is mijn lekker stokje? Waar is de beloning! Hier Bram, grote vent! AdJ
|