StormHet Stormt. De afgelopen week hebben we bijna geen zon meer gezien. Alles is nat en de wind speelt de baas. Tussen de buien door, moet Bram toch naar buiten, om zijn dagelijkse behoefte te doen. De wind wakkert steeds harder aan, en er staat wel een bries van windkracht 8 met uitschieters tot windkracht 11.Een stevige storm dus. We, Ineke ,ik en de honden, besluiten maar eens om naar het Zwin te gaan. Met de honden is er weinig te beginnen, want door het slechte weer zijn ze erg druk en onrustig. Dan kunnen ze eens lekker uitwaaien, redeneerden we. Op het strand aangekomen moeten we hard naar elkander roepen om te verstaan wat we zeggen. Met onze handen voor de ogen, vanwege het vele en harde stuifzand ,het lijkt wel of dat het zand sneeuwt, lopen we de plankieten op. De honden zijn echt door het dolle heen. Als je nu dacht dat ze het erg vinden, om in dit weer te gaan lopen, dan heb je het helemaal mis. Niets is er leuker om door Jan de Wind te worden vooruit gedreven, niets vinden deze Terriërs erg. Nee, ze genieten, en hoe, met hopen zand tegelijk. Dan komt er plotseling een hevige windhoos, en dàt vinden onze troetels nèt iets teveel van het goede. Even zoeken ze de bescherming van ons op, we nemen ze in ons armen, met hun koppen de wind uit. Hèèrlijk ,vinden ze het, behalve het zand in hun ogen. Kort daarna hebben we de wind weer in de rug en daar gààn ze weer. Hollen en buitelingen maken, op een zandbak, die bijna voor hun alleen is. Of toch, vandaag bekeken, alleen voor honden. Want we komen er genoeg tegen, van allerhande soorten. Hun oren liggen plat, hun kop in de wind en met hun neuzen, de frisse lucht opsnuivend, laten ze wind door hun vachten spelen. Het lijkt wel of ze hun vachten een grote schoonmaakbeurt geven. Met hun korte pootjes zitten ze alles wat of er door de wind beweegt, achterna. Ze hebben het er maar druk mee. Want met zo'n harde wind, waait er genoeg voor hun poten. Ze wisten nog van de laatste keer, dat we op het strandpaviljoen een stop hebben gemaakt, om wat te gaan drinken, en Joris wist alleen al de weg naar "De Zeemeeuw". Daar storten de twee zich direkt op het drinkwater af, omdat hun bekken vol met zand zaten. Met enige tegenzin gingen ze mee naar binnen. Ze waren het nog lang niet beu, en zouden, als het aan hun zelf lag, nòg wel enkele uren kunnen hollen. Ze lijken vandaag niet moe te krijgen, allebei niet. Maar wij vinden, dat we de honden een plezier doen om in dit slechte weer naar het strand te gaan, dus vòòr wat hòòrt wat, ze moeten dan ook maar even rusten. Bram vind dit stiekem wel goed, want dan kan hij even een dutje doen, om wat energie bij te tanken. En Joris houdt de wacht over Bram. Niemand mag aan hem komen, nee, Bram is Joris zijn persoonlijke bezit. Wanneer er een andere hond even aan Bram wil snuffelen, dan gaat Joris als een gek tekeer, en bijt en gromt alsof hij voor zijn eigen leven vecht. Dit lijkt natuurlijk wel edel van Joris, maar het komt niet altijd even positief over bij de mensen. We moeten hem daarom ook extra in de gaten houden. Thuisgekomen zijn ze alle twee moe, en ieder gaat naar zijn eigen huis en eigen mand .Trouwens ik was 's morgens al zo'n kleine vier kilometer langs de wallen wezen lopen met Bram, dus die had in principe zijn deel al gehad. Bram had het vanmorgen al zo druk met de wind, telkens met zijn neus zitten ruiken, waarschijnlijk naar het wild. Met zijn neus tegen de wind in, zodat hij de geuren op de beste manier kan waarnemen. Want een Cairn verloochent nu eenmaal zijn jachtinstinkt nooit. En juist deze karaktertrek komt bij een storm, goed naar boven. AdJ
|