Brammetje krijgt straf.Brammetje probeert de baas te zijn. En wel over mij. Maar dàt gaat mooi niet door. Bram kan van alles van me gedaan krijgen, maar af en toe moet ik hem laten merken dat ik zijn baas ben, en niet andersom. 't Gekke is dat Bram zich op school op de cursus juist wel zo goed gedraagt. Andere hondenbezitters kijken er zelfs met een jaloerse blik naar, hoe of ik dat allemaal zo snel voor elkaar krijg. Want Bram is erg leerzaam. Maar vandaag krijg ik de indruk, dat zodra Bram het terrein verlaat, hij zich gedraagt, zoals hij zelf wil. Als hij nu eens iets niet mag, dan begint hij me gewoonweg te bijten. En niet zomaar een beetje, nee echt van die gemene beten. En dat ben ik beu. Dan wil ik Bram pakken en straffen en dan ..floep. dan is hij op een haar na weg, zodat ik hem nèt niet kan pakken. En dan blijft Bram me uitdagen. Hij is dan door het dolle heen, en springt langs alle kanten weg me ,ondertussen te grazen te nemen met zijn gemene beetjes. En nu heb ik Bram dan toch vast gehad en eens goed bij zijn nekvel heen en weer geschud. Bram piepte het uit! Het was best wel een beetje erg hardhandig, maar op den lange duur gaat Bram gewoon met me sollen. En dan zit ik de rest van de komende twintig jaren vast aan een hond die me bijt.Daarna heb ik wel een uur niet naar Bram omgekeken, en andersom durfde Bram niet eens te komen. Diep in mijn hart had ik er spijt van, ik begon zelfs een beetje in me zelf te huilen. Hij is eigenlijk nog zo klein, maar het was nodig. En nu is Bram hèèl diep beledigd. Hij at achterelkaar zijn korrels op en ging op de bank liggen, zonder me aan te kijken. En ik hàd het niet meer. Eerst moest ik Bram toch weer even kroelen. De ruzie bijleggen, want Bram is helemaal niet van me gewend dat ik tegen hem uitval, hem bovendien pijn doe, en hem niet aanhaal. Maar Bram kroop toch een klein beetje in elkaar. Hij was een beetje bang geloof ik, dus bracht ik Bram maar naar zijn bed. Daar kroop hij niet behaaglijk op bed, maar onder bed. Bram wil dus voorlopig helemaal niets meer met me te maken hebben. Maar aan de andere kant, moet Bram toch eens beginnen te begrijpen, dat ik dat bijten niet leuk vind. Dat moet afgelopen zijn, en dan kan Bram weer alle kanten met me uit. Ik zal hem straks nog even een extra aai over zijn bolletje geven, zodat hij toch lekker kan slapen, en niet laten merken dat ik er toch wel een beetje spijt van heb, dat ik hem even door elkaar heb geschud, Ja, Bram lijkt af toe precies op een klein kind, dat zijn zin niet krijgt. Maar een klein kind vergeet ook vlug als het wat lekkers krijgt, en zo gaat dat met Bram ook. Ik koop hem wel even om, met een lekker kauw-kluifje. Tot morgen Bram, en kijk me s.v.p. niet zo diep beledigend aan met die trouwe hondenogen van je.! ! Ik hoop ergens dat Bram dit voorval niet gauw vergeet, want baas en hond zijn immers altijd èèn, en vriendschap is er alleen maar als we elkaar respecteren, Zowel Bram mij, als ik met Bram AdJ
|