Bram is volwassen.Deze maand wordt Bram dus 1 jaar. Ondertussen ben ik er wel achter gekomen, wat het betekend om een "Cairn" in je bezit te hebben. Het betekend dus dat je ten alle tijden allert moet zijn, en vooral niet vertrouwen dat een Cairn zal doen wat of je denkt. Want het is altijd precies tegen de draad in. Nog altijd ga ik met Bram naar de cursus, waar hij me iedere keer dus voor paal zet. Er wordt dan rustig gezegd dat dit niet aan de hond ligt, maar ten alle tijden aan zijn baas. Nou, vergeet het maar, Bram doet precies wat Bram wilt, recht of krom, hij blijft zo eigenzinnig als wat. Het is echt hopeloos, en wanneer ik hem in zijn ogen aankijk. lijkt het wel, alsof hij me uitlacht. Zo van pak me dan, ALS JE KAN. Een van de favoriete bezigheden van Bram is ontsnappen en weglopen. Achter alles en iedereen holt hij aan, behalve achter mij. Nee, als hij mij ziet, heeft hij een grote goocheltruc en dan is het zijn kunst om hem zo snel mogelijk te verstoppen. Doodsangsten heb ik al uitgestaan als Bram naast de vrachtwagens op de rondweg liep, of in de volle drukte in een van onze winkelstraten .En heus, Bram kijkt niet links of rechts, als een weerlicht sjeest hij alles voorbij!Volslagen gek , door het dolle heen. Er zijn dan altijd wel mensen die me willen helpen om Bram te vangen, maar de meeste geven gewoon de moed op, en kijken mij dan vertwijfeld aan op een manier van hoe moet dat nou?? Op zulke momenten is Bram echt niet meer te pakken. Een echte regelrechte ramp. Hij mag van mij dan ook nooit en never meer los, behalve op het strand. Daar probeer ik hem dan een keer in de week zijn voetzolen te laten verslijten. Gerda is Bram ook al eens kwijt geweest, tot huilens toe. Die rothond van jou, ik pas er niet meer op, hij luistert aan geen meter. Daarom toch maar doorgaan met de gehoorzaamheidscursus en vooral zijn gedrag. Het vreemde is dat Bram op school niet echt een super slecht voorbeeld is, daar gaat het dan nog een beetje. Behalve als het meneer niet zint, dan kan ik er echt niets mee beginnen. Maar niemand geloofd mij. Altijd krijgen de baasjes de schuld. Je moet je hond onder appel hebben en houden. Nou, mooi niet, ik doe er van alles aan, regelmatig zijn oefeningen thuis, maar Bram is Bram, en doet alleen alles wanneer hij het zelf wil. Punt uit. Bram is wel een ontzettende mooie reu geworden. Hij heeft nu een fors en grof uiterlijk, met een heel vriendelijk koppie. Er zijn weinig Cariës die zo'n mooi postuur hebben als Bram. Als ik met Bram wandel in de straat, heb ik ook altijd bekijks van mensen die hem zo'n prachthond vinden. Het lijkt wel of Bram het weet, want dan zit hij extra mooi rechtop, en laat zich langs alle kanten betasten en bestralen. Thuis hebben we nu een rotan omheining gemaakt van 1.80 hoog, zodat Bram er niet meer over kan springen. Want ook dat kan Bram goed. De omheining kost meer dan de hond zelf. Grote gaten in mijn bloementuin zodat het op de lange duur meer een tuin lijkt van berg en dal, maar alles verbieden kan je niet. Het is de natuur van Bram om lekker te staan graven. Laats was ik Bram kwijt, toen was hij in zo'n kuil gaan liggen en met zijn schutkleur viel het helemaal niet op, dat Bram nog in de tuin was. Ik heb me het apenzuur gezocht. Tot dat Frans zei, dat Bram gewoon in de tuin verstopt was. Dacht ik natuurlijk weer aan zijn zoveelste ontsnappingen poging. Gelukkig was dit deze keer geen waar, een pak van mijn hart. Zo wordt Bram dus met al zijn streken langzaam een volwassen hond en kan zou ik mijn leven niet meer kunnen voorstellen zonder Bram. Zo nieuw en anders dat het was in het begin van zijn komst, zoveel mis ik Bram als hij even weg is. AdJ
|