Bram die kan echt praten.Hoe ouder dat Bram wordt, hoe verstandiger dat Bram wordt. Liep hij vroeger bij iedere gelegenheid die hij ook maar kreeg weg, nu begint Bram te beseffen dat wanneer hij netjes blijft zitten, daarvoor goed beloond wordt. Hij zit dan op een bepaalde manier met zijn koppie wat scheef me aan te kijken. Door bepaalde houdingen met zijn kop ,staart of lijfje, lijkt het wel of dat ik samen met Bram kan praten. In ieder geval kan ik op een bepaalde manier met Bram communiceren. Als ik zeg, ga je mee naar het strand? , gaan zijn oortjes rechtopstaan, zijn tong een klein beetje uit zijn bek en kijkt hij me heel vragend aan. Zo op een manier van, duurt het nog lang vandaag. Dan begint Bram wat vragend te piepen en tegen mij op te springen en duurt iedere minuut te lang. Op het moment, dat we met de auto richting kust rijden ,springt Bram op de voorbank, neus plat tegen het zijraam en dan hoor je hem als het ware kirren van vreugde.Een klein beetje zenuwachtig, voor alles wat hem te wachten staat, want het strand is de enigste plaats die ik kan bedenken, om Bram eens los te laten. Daar kan hij eindelijk eens zijn voetzolen verslijten. Onder geen beding durf ik hem ergens anders los te laten, omdat hij gewoon door het dolle heen is, en zo doof is als een stok. En op het strand lukt het me, ook wel met wat moeite, door stokken te gooien of Bram op de een of andere manier naar me toe te lokken, om hem toch af en toe eens een beetje vrijheid te geven. En daar geniet Bram van, en ik ook. Moest Bram beter naar mij luisteren, zou hij best wat meer los mogen, maar Bram is al door een strootje afgeleid, en alles wat hij met zijn kraaloogjes ziet, daar gaat hij ook direkt achteraan. Zelfs achter de vrachtwagens, zodat hij de chauffeurs de schrik van hun leven bezorgd. Dus blijft Bram voorlopig noodgedwongen aangelijnd. Dagen na elkaar gedraagt Bram zich keurig, krijg ik alle aandacht die ik van hem vraag, en dan kijkt Bram me aan met zo'n blik van.. "toe nou, vrouwtje, eventjes maar, ik wil even rennen, echt waar, ik kom heus terug!!" En dan gà ik weer door die vragende oogjes, die me vol vertrouwen aankijken door mijn knieën. En ja, het gaat goed, althans de eerste tien minuten, en dan...dan is Bram net weg op het moment dat ik het niet zou denken. Dus nu heb ik me weer voor genomen om Bram nooit meer ergens los te laten, niet op de wallen, niet in het bos, niet in de duinen, alleen nog maar op het strand, mits dat we met zijn tweeën zijn, om hem te vangen. Maar Bram blijft tegen me praten. Op de een of andere manier probeert meneer me toch om te lullen. Maar ik word bikkelhard. Die laatste keer heeft het bijna vier uren geduurd, voordat ik Bram terug had, en ik was helemaal over de rooie, tot huilens toe. En Bram geeft nergens om, die doet net of dat het allemaal heel normaal is dat er twee volwassen mensen een hele middag hem proberen te lokken. Die weet van de prins geen kwaad. Dus moet ik consequent blijven. Dat is erg moeilijk voor me. Als Bram dorst heeft, dan loopt Bram met zijn drinkensbak in zijn bek, en als Bram honger heeft gaat hij heel demonstratief voor de koelkast of het gasstel zitten. Zo praat Bram met mij, en in dit eerste levensjaar hebben wij zo een heleboel dingen op gebouwd omdat we elkander zouden "verstaan" .En ik denk dat de meeste baasjes wel zo'n taal hebben met hun huisdieren. Tenminste, dat hoop ik, want juist dàt schept nu die vriendschapsband, dat je zonder woorden elkaar begrijpt. AdJ
|