Brammetje op verkenningBrammetje is erg nieuwsgierig en houd van af het moment dat zijn kleine oogjes open gaan, heel de boel in de gaten. Het nieuwe huis, mijn huis, is ze al helemaal aan het verkennen. Ze begint overal bezit van te nemen, en al haar eigendommen te beschermen. Zo klein of hij ook is, zo groot is zijn verstand. Hij heeft nu de juiste tactiek gevonden, om precies uit te zoeken bij wie hij moet zijn, om iets gedaan te krijgen. De keuken, dat is zijn domein. Daar komen natuurlijk ook de hele dag lekkere geuren uit, zodat het water wel in Bram zijn mond moet lopen. En dan de tuin, daar zou hij het liefst de hele dag vertoeven. Zijn favoriete plaats is onder de laurierboom. Lekker in de schaduw, en met ritselende bladeren rond hem, waar hij achteraan kan zitten. Wanneer er iets kwijt is, moeten we gaan zoeken onder de laurierboom, daar wordt op het moment alles verstopt, wat Brammetje heeft weten te bemachtigen. Van alles kan je daar onder die boom verwachten. Toen ik aardappelen zat te pitten, kwam hij er steeds een halen. De grote fritesaardappelen kan hij maar amper in zijn kleine bekje versjouwen, maar hij krijgt het voor elkaar. Het is een kleine doorzetter met veel pit. Nu zal iedere baas wel zeggen dat zijn hond bijzonder intelligent is, maar Brammetje is echt niet dom. Met zijn scherpe tandjes krijgt hij alles te pakken wat hij wil. En hij heeft ook duivels goed in de gaten, dat hij met zijn tandjes gauw zijn zinnetje kan doordrijven, want de beten die hij er mee geeft zijn venijnig.Dat moeten we dan maar weer afleren. Je hebt een hond sneller iets geleerd dan afgeleerd, maar Brammetje zal toch met enige discipline opgevoed moeten worden. Want als hij steeds maar zijn zin krijgt, dan krijgt hij ons allemaal in zijn macht. En dat is juist de bedoeling van Bram, maar niet helemaal van ons. Hij hoeft natuurlijk ook niet alleen te zitten en pootjes te geven, want er mag best een beetje pit in zitten. Maar temperen dat kan geen kwaad, ieder zijn plaats in de wereld, een hond blijft tenslotte een hond. Ik heb Bram genomen voor mijn plezier, en niet andersom. Hij zal moeten leren waken en op ons huis passen, en moeten weten hoever hij kan gaan. Dat bijten moeten we hem ook afleren, want het is geen gezicht, met al die schrammen en beten op onze armen en benen, die we de laatste twee weken opgelopen hebben. Eerst lachten we daarom, maar straks blijft Bram dat doen, en dat kan ik echt niet maken. Er komen zoveel kleine kinderen in de zaak, dat hij maar moet leren pootjes en likjes geven, want dat stellen mensen nu eenmaal liever op prijs. Brammetje is nog erg op zich zelf. Het is nog een echte pluizebol, en het liefst zou ik hem de hele dag kroelen en strelen. Maar daar is Brammetje helemaal niet van gediend. Eens een aai over zijn kopje, dat vind hij meer dan genoeg. En verder hem gerust laten, zodat hij naar hartelust in de tuin kan ravotten, af en toe eens mee kan gaan wandelen, dan is Bram helemaal tevreden. Zijn maaltijden, daar is hij ook erg makkelijk in. De fokker en de dierenarts hadden puppy korrels aanbevolen, maar Bram wil gewoon vlees. Liefst met een beetje vet eraan, en wat groente. Het maakt niet uit wat, maar dat droogvoer, nee dat hoeft voor Bram niet perse. Alles lust hij, en hij eet erg netjes, zonder te schrokken. Waar Bram die goede opvoeding vandaan heeft, dat weet ik niet, maar hier geld ook, jong geleerd, is oud gedaan. In de korte tijd dat Brammetje hier is, nog maar tien dagen, heeft hij alles al precies naar zijn wil gezet, en dat weet hij ook. Het lijkt wel of Brammetje geniet van al de belangstelling die hij krijgt, van al de mensen die hier binnenkomen. Hij bijt nog steeds in iedere vinger die voor zijn bekje komt, en wil steeds de box uit. Want de vrijheid die hij in de tuin heeft, die beklemming heeft hij binnen in zijn box. Maar Brammetje is nog zo wild, en in een mum van een tijd zit hij buiten, dat moet ik zien te voorkomen, vandaar die box, want ik zou het me zelf niet vergeven als Brammetje plotseling de straat oprent en onder een auto terecht komt. Want zo kort ook dat Brammetje hier nog maar is, niemand kan hem nu al missen. Brammetje heeft het gepresteerd om ons allemaal zo te veroveren met zijn gekke streken, dat we er allemaal nog heel lang plezier van willen hebben. Brammetje, tien weken jong, en al de eerste muis gevangen, deze was al wel half versuft, trots als een pauw laat Bram zijn (enge) prooi niet los. Brammetje wordt snel Bram. AdJ
|