Brammetje , Max & RakkerMax is al een oude hond. Hij is al elf jaar. Op Puppy's heeft hij het niet zo erg. Al dat wilde gedoe, wordt hem net iets te veel van het goede. Max vind het nog steeds raar, dat ik zonder Pukkie kom, en hij negeert Brammetje een beetje. Dat komt misschien ook door Rakker, daar heeft Max ook aan moeten wennen. Met Pukkie was Max, altijd goed bevriend, en hij heeft Pukkie ook van alles geleerd. Ondanks dat het een vrouwtje was, leerde hij Pukkie plassen met een poot omhoog. Zitten en pootjes geven, zwemmen en alles wat een hond ook maar kan leren, keek Puk af van Max. Alleen was Max de baas, en Puk tolereerde dat, alsof dat de gewoonste zaak van de wereld was. Een poos geleden is er een gezwel ontdekt bij Max, en we weten niet hoe of dit zich verder zal ontwikkelen. Goed of slecht. De kinderen zijn erg aan de hond gehecht, en daarom hebben ze nu al een puppy erbij genomen. Een kruising van een Herder en een Labrador. Rakker. ,erg speels lief en stout. Max blaft, en Rakker gaat met zijn vier poten in de lucht. Rakker is helemaal onderdanig aan Max, Brammetje niet, die wil zelfs hier over de twee honden baas zijn, en zelf een andermans domein toe eigenen. En dat gaat mooi niet door bij Max.Eerst kijkt hij niet naar Bram, en laat hem wat spelen met Rakker. Echt op zo'n manier van hè, hè, ben ik even van Rakker met zijn wilde streken af. Maar als Bram aan de flos van Max komt. Gaat het hem toch iets te ver. Dit kan niet, dit is mijn flos, denkt Max, en dat kleine kreng, dat hier loopt te bijten, te rollen en te draven moet met zijn bek van mijn spullen afblijven. Ik vind dat ik al genoeg moet toegeven aan Rakker, en echt, op mijn leeftijd, vind ik twee puppy's net wat te veel. Daarom gromt Max naar Brammetje en wil zijn flos weer terug. Maar Brammetje denkt dat Max wil spelen en laat niet los, maakt rare buitelingen en blijft volhouden. Ergens vind Max het wel grappig, maar hij wil wel even laten merken, dat hij als de oudste hond hier, de meeste rechten heeft. Hij zal Brammetje eens even leren, wie of er hier de baas is, en roept alle twee de puppy's tot orde. Ze geven zich van lieverlee maar over, Rakker direkt, Brammetje met grote tegenzin. Maar Bram vind het wel fijn op zo'n groot gazon, dus besluit ook maar om Max zijn zin te geven. Bram heeft het ook niet zo op die grote poten van Max voorzien, want die zien er griezelig groot uit, en kunnen hem misschien wel verpletteren. En Bram is ontzettend snel en wild, moe en dorstig. We zetten een grote kom met drinkwater, en ja, hier volgt de roedel, eerst Max, dan Rakker, en dan Bram. Dat vind Bram raar. Thuis moet hij niets delen en is alles van Bram alleen. En hier moet hij wachten, op de ouderen. Dat staat Bram helemaal niet aan. Hij blaft heel hard, en kijkt erg beledigend. Wat krijgen we nu Bram, je weet toch dat heel de wereld niet van jou alleen is? Ook met de korrels moet Bram wachten, dan is het Max die toestaat dat Bram mee eet, Rakker, die zelf nog maar vijf maanden is, schrokt gulzig zijn brokjes naar binnen. Max doet het heel kalm en Bram mag er zowaar af en toe ook een korreltje uitnemen Bram doet dit heel voorzichtig, (hij heeft trouwens thuis pas gegeten, dus veel honger kan hij niet hebben??) maar voor de gezelligheid, of is het jaloezie, pikt hij af en toe een korreltje mee. Zo heeft Bram weer kennis gemaakt met andere honden, hij kent er nu zeker al een stuk of vijftien. De teckels van Gerda ziet hij iedere dag, en dat zijn Bram 's zijn speciale vriendinnetjes, en dan Joris, zijn broer, die twee zijn gelukkig ook dol op elkaar. Nu ben ik benieuwd, wat Joop er van zou zeggen dat hij zijn Pup zo bezig ziet, kennis maken met de dieren, en proberen de "slimste" uit het nest te zijn , maar dat zal iedere baas wel zeggen van zijn hond. AdJ Naar aanleiding van het overlijden van max maakte de auteur nog een prachtig gedichtje: Zovaak logeerde je bij mij, je kent de hele straat. En alle hoekjes van mijn huis, niets is voor jou geheim De buurmans kat, of een parkiet, mijn tuin was jou terrein .je was erg slim en intelligent, ook was je beresterk, je waakte over huis en erf, je deed heel goed je werk. 14 ben je, en ach je snuit klaart op als je me ziet, oud baasje toch, als ik je zie dan heb ik al verdriet. Je wordt zo mager als een lat, en je oren zitten dicht Ook lopen gaat je niet meer af, je ziet bijna geen licht. Nu zijn de taken andersom, wij waken over jou Voor al de liefde die je gaf, omdat ik van je hou… Daarom de dierenarts gebeld, heel het verhaal aan hem vertelt Ik heb wel spijt, we zijn je kwijt, we hebben je laten gaan Je bent verlost van al je pijn, in mijn ogen blinkt een traan….
|