"20 MINUTEN MET CASPER"Het was woensdagmiddag ongeveer 15.00 uur. We waren met mijn werk aan het trainen in de Oude Waranda in Tilburg. Het was een zware maar toch een leuke training, want het zonnetje was volop aanwezig en het was lekker warm, genieten dus. Er waren op dat moment veel mensen met hun hond aan het wandelen, want daar was het natuurlijk lekker weer voor. Daar hou ik zelf ook heel erg van, want zelf heb ik twee honden, een Bordeaux Dog, Mike, en een Maltezer leeuwtje, Bas genaamd. En bijna elke zondag zitten wij in het bos, dus ook met slecht weer.Je kunt je wel voor stellen dat ik op dat moment erg graag mijn honden had meegenomen en dus een beetje jaloers was op die mensen die wel met hun hond(en)op dat moment in het bos aan het wandelen waren. Op een gegeven moment zagen we een klein hondje aan komen lopen en toen hij wat dichterbij kwam zagen we dat het een dwergpinscher was, ik zelf vind dat een heel erg grappig hondje, gewoon op de manier van lopen en zo. Mensen die zelf een dwergpinscher hebben die begrijpen vast wel wat ik bedoel. Toen hij eraan kwam lopen was het gekke ervan dat we niemand in de buurt zagen die bij dat hondje hoorde. Op een gegeven moment liep de hond van onze sportleraar ( ja die had zijn hond bij ) richting dat pinscherhondje. Maar de sportleraar riep zijn hond terug want ze liepen richting een drukke weg. Ik zag aan dat hondje dat het ergens van geschrokken was want het keek allemaal maar bang en verdwaasd om zich heen en liep haastig van ons weg, richting de weg. Ik probeerde het hondje te roepen maar hij reageerde nergens op en toen besloot ik te proberen het hondje te pakken, maar helaas lukte dat ook niet want het hondje liep haastig en geschrokken door. Tot mijn verbazing liep het zo de weg op en op dat ogenblik kwam er net een auto aan rijden. En tot mijn grote schrik werd het arme beestje zo ondersteboven gereden, mijn god wat schrok ik toen het werd aangereden ondanks dat ik het eigenlijk aan zag komen. Toch erg geschrokken en met knikkende knieen liep ik naar het arme beestje toe en tot mijn grote schrik zag ik dat uit zijn mond, oren en zelfs zijn linker oog het bloed uit kwam stromen. Omdat het hondje nog midden op weg lag heb ik het arme dier toch voorzichtig opgepakt, en eerlijk gezegd hoopte ik erop dat het arme hondje al overleden zou zijn, maar dat was helaas niet zo. Toen ik met het hondje terug het bos liep om samen met mijn collega's de eigenaar van het hondje te vinden hoorde ik het hondje zachtjes janken, en dat gejank raakte me op dat moment tot op het bot. Ik voelde me op dat moment erg machteloos en boos, machteloos omdat ik voor dat arme hondje niets kon doen en boos omdat we de eigenaar van dat hondje niet konden vinden. En als je toch weet dat je hond niet goed luistert of erg schrikachtig is en daarom weg loopt moet je hem aangelijnd houden, maar ja dat was nu te laat voor dit hondje. Ik voelde zijn hartslag nog goed en stevig maar dat werd al snel minder en enkele minuten later voelde ik alleen nog een lichte hartslag in zijn hals maar dat werd ook heel snel minder. Toen ik met tranen in mijn ogen in zijn ogen keek zag ik letterlijk en figuurlijk het licht uit zijn ogen verdwijnen. En het arme dier keek me echt zo aan van: vind je het erg als ik het opgeef want ik heb zo'n pijn en ik wil mijn ogen dicht doen en gaan slapen en ik zei toen echt tegen hem: ga maar gauw jongen, ga maar slapen. En toen ik dat zei zag ik dat een paar andere collega's ook twee keer moesten slikken om hun tranen te kunnen bedwingen want het was gewoon verschrikkelijk om dat hondje zo te zien en horen lijden. Maar ik kon mijn tranen niet in bedwang houden omdat ik het hondje echt dood zag en voelde gaan. Op dit moment als ik er achteraf op terug kijk, denk ik dat het arme hondje nu was overleden want zijn hartslag in zijn hals was nu helemaal weg en het hondje voelde nu ook helemaal anders aan, misschien voelde het wel dood aan. Ik zeg misschien omdat ik niet weet hoe iets dood aan voelt, al denk ik dat nu wel te weten. Het klinkt misschien gek dat het op dat moment dood aanvoelde maar het voelde eenmaal zo. Wij zijn toen terug naar onze auto gelopen en hebben we de politie gebeld, om zo achter het telefoonnummer van de dierenambulance te komen. Toen ik het arme hondje neer legde, in het gras, zag ik om zijn halsbandje een penning te zitten en daarop zag ik de naam "Casper'' en er stond ook een telefoonnummer op. Ik heb geprobeerd om de eigenaar van Casper te bellen maar er werd niet opgenomen en nadat de telefoon vier keer over was gegaan sprong de voice-mail aan maar ik vond dit geen bericht om op een voice-mail in te spreken. We hebben toen gewacht tot de dierenambulance kwam en die hebben Casper toen mee genomen. En die vertelde ons dat ze contact op zouden nemen met de eigenaar van Casper om dit droevige bericht mede te delen. Dit alles heeft denk ik zo'n 20 minuten geduurd maar ik zal Casper nooit meer vergeten en ik hoop het nooit meer mee te hoeven maken en zeker niet met een van mijn eigen honden. En voor de mensen die dit lezen laat het voor u een astublieft een waarschuwing zijn, luistert u hond niet goed, hou hem dan aangelijnt. Want het is gewoon verschrikkelijk om zo je eigen hond en ook die van een ander aan zijn einde zien te komen, en dat verdient geen enkele hond. Groeten Rob. C uit Tilburg, 16 april 2002 |