DE ALTIJD ZO RUSTIGE DAVE.Dave is een bijzondere poedel. In twee opzichten wijkt hij af van wat je van een normale poedel mag verwachten. Bij zijn geboorte had Dave aan de rechterzijde van zijn wervelkolom een zwarte vlek in de vorm van een vleugel. Omdat Dave abrikoos is valt dit natuurlijk meteen op. In beginsel dacht ik dat het zwarte haar zachtjesaan wel abrikoos zou worden, maar dat gebeurde niet. Naarmate hij ouder werd verbleekte de vlek wel meer naar grijs. Waarom ik hem Dave noemde? Wel, als pupje noemde ik hem 'veeg', vanwege de vlek. Het was de bedoeling dat hij verkocht zou worden maar de mensen vonden hem lelijk met die veeg op zijn rug. Toen heb ik er maar Dave van gemaakt. Maar Dave heeft nog iets anders en dat ga ik u nu vertellen.Dave is autistisch. Toen bij Dave na drie weken zijn oogjes open gingen, bleef hij eigenlijk erg rustig in verhouding tot zijn broertjes en zusjes. Hij zat altijd maar zo'n beetje op zijn kontje naar iets te kijken en speelde niet zo zeer met zijn nestgenootjes. Als de pups door de kamer mochten rennen dan was dat dolle pret en ook Dave liep dan kwispelend rond maar speelde met niemand, alleen met zijn eigen pootjes en zijn staart. Hij maakte dan rare bokkesprongen en amuseerde zich prima. Maar zodra zijn nestgenootjes erbij kwamen, dan deed hij altijd net of zij niet bestonden, hij reageerde gewoon niet op ze. Als ik hem oppakte en hem voor mij zette dan was het of hij dwars door mij heen keek, geen enkele vorm van emotie toonde hij. Zette je hem op schoot dan bleef hij zo zitten, keek je nooit aan en reageerde nergens op. Dave leefde in zijn eigen wereld maar in de groep draaide hij wonderwel gewoon mee. Iedereen probeerde weleens of hij wilde spelen en als ze dan merkten dat hij niet wilde dan maakte niemand van de poedels daar een punt van. Naarmate Dave ouder werd wilde hij vaak alleen op de speelplaats spelen. Ik zette hem daar dan een uurtje neer met wat speelgoed. Ik stond dan binnen naar hem te kijken en zag hem als een dolleman rennen en spelen. Als hij er genoeg van had dan ging hij gewoon op straat zitten, kijkend naar niets. Ook al regende het, hij ging niet voor de deur staan, maar bleef daar als een wassen beeld zitten. Als ik hem dan ophaalde, toonde hij geen enkele reactie. In de loop der jaren verbeterde dit gedrag een heel stuk. Hij ging toch dingen van de andere poedels overnemen en speelde zelfs af en toe met ze mee. Toch kent hij wel emoties, want hij heeft één keer in zijn leven gegild, hij was in paniek. Dave was toen vijf jaar. Het was hartje zomer en op de speelplaats had ik de parasols opgezet, zodat de honden altijd in de schaduw konden gaan liggen. 's middags kwamen mijn vrienden met hun poedels op bezoek en we zaten gezellig binnen te praten omdat het buiten veel te warm was. De honden konden allemaal vrij in en uit lopen en zo ging dat dan ook. Maar ja, wat je buiten doet dat zien ze binnen niet. 's Morgens had ik, tijdens het opzetten van de parasols een heel klein stukje afwerkband aan de rand van een parasol los zien zitten. Nu moet u het zo zien, dat de parasols voor de honden niet allemaal in een houder staan, ik steek de pen gewoon in een gaatje wat tussen de tegels zit. De hoogte is dan zo'n 50 centimeter lager dan normaal. Als de kat van huis is dan dansen de muizen op tafel, is hier dan ook wel een toepasselijk spreekwoord. Blijkbaar heeft een van de poedels toch dat losse stukje band zien zitten en heeft al springend geprobeerd om het te pakken. Daar kwamen natuurlijk nog wat poedels bij om even te helpen en zo gebeurde het dat er een flink stuk band door ze losgetrokken werd. Door al dat getrek is er een pen uit de parasol geschoten en toen werd het alleen maar leuker voor ze. Ik denk dat er toen het volgende is gebeurd: het losse band is om de loshangende pen geslagen en tijdens het springen is Dave daar in terecht gekomen. Hij heeft geprobeerd om zich los te draaien maar draaide de verkeerde kant op en heeft toen de parasol over zich heen getrokken. In ieder geval hoorden wij plotseling een gegil. Het was een geluid wat ik nog nooit eerder had gehoord. Ik rende naar buiten en zag Dave daar vastgesnoerd zitten in de parasol. Het eerste beeld was een pen die leek het dwars door zijn lijf was gestoken, maar dit bleek gelukkig alleen maar zijn vacht te zijn. Nadat ik hem had bevrijd, likte hij mijn hand en bleef bij me zitten in de kamer. Sinds die tijd komt hij regelmatig bij mij staan om schoot genomen te worden. Nee, Dave is zo gek nog niet! D.K., 7 november 1999 |