Ze was maar een Golden....Ze heette Goldie. Niet zo'n erg originele naam voor een Golden Retriever teefje, maar ze was mijn eerste hondje en ik mocht zelf een naam kiezen. Het werd dus Goldie. Als puppie van 7 weken kwam ze bij me. Een bolletje goud dat overal aandacht trok. Of ik nu op straat liep, of ergens in een druk winkelcentrum, mensen klampten me altijd aan en aaiden haar even. Het was werkelijk een schatje. Omdat ik alleen woonde ging ze zich erg aan mij hechten en we waren al gauw onafscheidelijk. Overal waar ik ging, ging zij ook. Van wollige pup groeide ze op tot een schitterende volwassen Golden. Haar vacht glansde in de zon in de zomer en in de winter had ze een prachtige dikke vacht. Ik vond haar prachtig!Toen ze twee jaar was luisterde ze prefect en was ze niemand tot last. Nog steeds was ze onafscheidelijk. Ik voelde me echt verbonden met haar. Vrienden vonden mijn houding tegenover haar wel eens belachelijk. "Het is toch maar een hond" zeiden ze dan wel eens. Het kon me niet schelen. Ik hield van haar en we trainden en speelden uren per dag. Toen ze bijna drie was gebeurde op een avond iets heel merkwaardigs. Het zou zich later nog vele malen herhalen. Ik was zelf nooit ziek geweest, maar dat zou op een avond plotseling veranderen. Ik had al gemerkt dat Goldie erg onrustig was, maar had er verder geen aandacht aan geschonken. Wat er later op de avond gebeurde heb ik slechts gehoord van mijn buren. Goldie schijnt om een uur of tien enorm te zijn gaan blaffen. Omdat ze nooit blafte en eigenlijk altijd rustig was, waren mijn buren meteen alert. Toen het blaffen niet ophield hebben ze aangebeld en uiteindelijk - omdat niet werd opengedaan en mijn auto wel voor de deur stond - met de sleutel de voordeur opengedaan. Ik zelf lag op de grond, en Goldie lag naast me te hijgen, te janken en te blaffen. Mijn buren hebben de ambulance gebeld en ik werd naar het ziekenhuis gebracht. Het bleek dat ik een zware epileptische aanval had gehad. Ik ben er gelukkig goed doorheen gekomen en krijg nu medicijnen. Het merkwaardige is dat Goldie nog steeds onrustig wordt en gaat blaffen als er een aanval dreigt. Blijkbaar voelt ze dat op een een of andere manier heel goed aan. Niemand zegt na dit voorval nog dat ze "maar een hond is"....... Ze is en blijft voor mij een geweldige hond. Door haar lieve gedrag waren de buren alert en hebben ze me geholpen. Goldie is nu bijna 10 jaar oud en de ouderdom begint toch een beetje te komen. Haar snoetje is grijs, maar gelukkig zijn haar ogen nog heel erg helder en is ze nog heel alert. Ik denk erover om een tweede hond erbij te nemen. Zou deze ook een gave hebben om me te waarschuwen als er een aanval dreigt? Ik hoop het maar. Via dit verhaal wil ik Goldie bedanken voor haar liefde en hulp. Bedankt lieve Goldie. Robin Ter Vuuren, 8 augustus 1999 |