"GROTE" CINDY….."Grote", zo wordt zij door iedereen genoemd, en zij komt dan ook onmiddellijk enthousiast aangerend. Cindy is een fikse middenslag poedel, abrikoos en altijd blij en in voor een geintje. Maar, aangezien ik een ander soort gevoel voor humor heb dan onze Cindy, kwam het regelmatig voor dat zij mij vol overgave de stuipen op het lijf joeg.Als "Grote" 's morgens niet bij het ontbijt aanwezig was, dan was mijn lot voor die dag bezegeld. Ging ik kijken waar zij bleef, dan troonde zij mij vol trots mee naar een plaats langs het hek en stond daar kwispelstaartend te blaffen alsof zij wilde zeggen: "Kijk nu toch eens wat ik heb ontdekt". Op die plaats bevond zich dan een minuscuul klein veldmuisje of een kikker. Smoorverliefd keek zij naar haar ontdekking en probeerde met haar poot door het gaas het beestje te pakken. Maar aangezien ook muizen en kikkers iedere dag een overvol programma hebben, vervolgde haar "ontdekking" op zeker moment zijn weg. En "Grote", die het beestje weg zag glippen, rende mee langs het hek tot zij hem niet meer zag. "Grote" was blijkbaar in de veronderstelling dat het beestje daar rond zou blijven hangen, want de rest van de dag bleef zij langs het hek heen en weer lopen en had zo af en toe nog net tijd om naar een voorbij vliegende vlinder te happen. Na een paar dagen fikse training lukte het "Grote" om met de regelmaat van de klok een kikker te vangen. Alles wat zij ving, werd overdag op de speelplaats gedeponeerd, en er werd de hele dag mee gespeeld door vrijwel alle andere poedels. Op die bewuste avond, zo omstreeks half acht, speelden de honden nog volop buiten toen de telefoon ging. Ik liep de kamer in om hem op te pakken en de meesten van de honden liepen mee. Het gesprek duurde vrij lang en in die tussentijd zag ik vanuit mijn ooghoek de honden regelmatig gebroederlijk in en uit lopen. Terwijl ik telefoneerde, ging het nog in een flits door mij heen, dat zij vandaag allemaal wel erg lief en rustig waren, want meestal halen zij wel wat kattekwaad uit als ik aan de telefoon zit. Nadat het gesprek was beëindigd, stond ik op en wilde naar buiten lopen. Maar wat was dat, mijn hart stond stil...........! In de huiskamer hupsten zo'n vijf kikkers rond en Cindy kwam net met nummer zes naar binnen wandelen. Nu moet ik u eerlijkheidshalve opbiechten dat ik als de dood ben voor kikkers en vlinders, dus u kunt zich voorstellen hoe groot mijn schrik was. Met de vloerwisser heb ik toen de kikkerfamilie weer naar buiten "gewist" en ze door het gaas het weiland in gedreven. Dit werd mij niet in dank afgenomen, maar voor mij was de maat nu toch echt vol. De volgende dag wachtte mij een nieuwe verrassing! Buiten zag ik "Grote lopen en zij had iets in haar bek. Aanvankelijk dacht ik dat het een stuk hout was. Maar toen ik dichterbij kwam bleek het een pad te zijn. Ik schrok me rot, want de kop van de pad stak uit haar bek, dus als hij zijn gif ging spuiten dan kwam dat regelrecht in haar bek terecht en hadden we de poppen echt aan het dansen. Mijn angst bleek niet ongegrond, want op het moment dat ik naar "Grote toeliep, was het al gebeurd. Zij liet de pad onmiddellijk uit haar bek vallen en onder luid geproest en heftig gedans probeerde zij het vieze goedje uit haar bek te krijgen. Nou, je weet dan niet wat je ziet! Haar bek begon rood te kleuren en op te zwellen. Grote stukken schuim kwamen er aan beide kanten uit. Ik probeerde het schuim weg te vegen, maar dat was zo ongelofelijk taai, het leek wel lijm. Ik belde snel de dierenkliniek en legde het probleem voor. De dierenarts moest wel vreselijk lachen, maar een oplossing had hij ook niet echt. Eraan dood gaan zou ze waarschijnlijk niet, maar een paar dagen schuimbekken dat zat er wel in. Gewapend met de sproeier van de douche, heb ik toen ieder uur haar bek uitgespoten en met mijn vingers de lijmslijm eruit getrokken. Twee dagen heeft dit geduurd en toen was het leed weer geleden. Zo, zult u denken, dat is ze mooi voor altijd afgeleerd! Helaas, ijdele hoop, haar voorliefde voor kikkers is altijd gebleven! 21 augustus 1999 |