Spanje...... Hel voor hondenNet zoals velen vertrok ik in augustus op vakantie. Daar ik op de hoogte was van de barbaarse wijze waarop de Greyhounds daar werden behandeld, wou ik niet meer naar Spanje toe. Mijn omgeving zei dat er overal wel dieren lijden en zo kon mijn vriend me overhalen, onze bestemming : Tenerife-noord.Niet volledig tevreden met mijn beslissing, begon onze vakantie toch goed : zon, zwemmen én lekker eten waren er in overvloed ! Na enkele dagen viel mij al op hoe de honden én katten aan hun lot werden overgelaten. In de drukke straten zag je vele kruising-honden zichzelf uitlaten, ondanks het gevaar van het drukke verkeer. De katten waren dikwijls ondervoed en sterilisatie werd er evenmin toegepast. Op weg naar het zwembad zag ik een man zijn hond zéér hard slaan. Ik ben gestopt en vroeg waarom hij dat deed. Volgens hem wou ze altijd de straat oplopen. Wel, dan doe je haar aan de leiband als ze niet voldoende luistert. Neen, ze moest vrij kunnen lopen. De man, een Duitser met een duidelijk alcoholprobleem, was voor geen rede vatbaar. De hond liet zich gewillig aaien en was lief ondanks de vele slagen die ze dagelijks moest incasseren. Hard is de realiteit, maar achteraf bezien hadden andere honden het nog veel erger ! Mijn vriend en ik besloten een daguitstap te doen naar Santa Cruz, de hoofdstad van Tenerife. De drukte en de vele winkels waren alomtegenwoordig. Plots zag ik een hond zitten, in het midden van het voetpad, in de buurt van enkele bedelaars. Ik liep naar haar toe en aaide haar, speels begon ze me te likken. Dit was een jonge hond, niet ouder dan 1 jaar. Ze had nog zéér witte tanden en was een kruising met een Duitse herder. De hond zat onder de vlooien en teken, haar kin was bedekt met kauwgom. Ik vroeg het voor alle zekerheid, neen, niemand was haar baasje, ze was een straathond. Zomaar doorlopen zoals de meeste mensen, dat kon ik niet. Ik ben bij haar gaan zitten. Na een tijdje kwam ze tegen mijn schoen liggen ... ik was verkocht ! Zo zijn we een hele tijd bij haar gebleven. Andere toeristen uit Frankrijk hadden stukken kip van het hotel mee en gaven het haar. Snel liep ze met haar eten naar een rustiger plekje. Deze mensen vertelden dat het in de bergen nog erger was. Daar dolen achtergelaten, uitgemergelde honden rond. Spanjaarden gaan met ze jagen en laten ze vervolgens achter in de kille bergen. Een aantal mensen, een duitse vrouw en een aantal Spanjaarden vangen ze op in een schuur. Ze geven ze te eten en te drinken. Ik had intussen besloten om iets te doen voor "Luna". Ja, heimelijk had ik haar al een naam gegeven. Mijn vriend en ik trokken naar een asiel, opgericht door Duitsers zonder enige financiële hulp van de staat. De oprichster had al een 150-tal honden onder haar hoede, meestal het slachtoffer van een verkeersongeval of zwanger achtergelaten. Slecht nieuws : ze kon Luna niet opvangen door plaatsgebrek. Ze vertelde ons dat we haar een halsband moesten omdoen om te vermijden dat bepaalde figuren haar 's nachts zouden meenemen en afmaken. Dit gebeurt werkelijk, omdat straathonden geen mooi beeld geven aan de toeristen. Verbloemen van de realiteit heet dat !! Wij naar de apotheek, want we gingen Luna verlossen van die verdomde vlooien en teken ! Alles verliep vlot, de teken werden 1 per 1 verwijderd zelfs de kauwgom hebben we kunnen verwijderen. Geen enkele keer heeft ze gegromd of gebeten, onderdanig lag ze op haar rug. Echt een schat van een hond. Daarna heeft ze lekker gegeten en gedronken. Het afscheid was zwaar, maar we hadden haar toch geholpen! Toch bleef het bij mij knagen, zo erg zelfs dat ik niet meer aan mijn eigen honden dacht enkel aan haar ! In mijn ogen had Luna een kans : ze was zachtaardig, makkelijk in de omgang en bovendien nog jong. Dat was belangrijk om haar op te voeden en zindelijk te maken. Enkel was ze eens aangereden geweest want op haar achterste poot liep ze wat mank. Bij veel lawaai begon ze altijd te blaffen, maar geen agressief gedrag ! Ik moest het doen, proberen een goede thuis te zoeken voor haar. Zelf haar adopteren was onmogelijk, ik heb al 3 honden. Ik belde een kennis op, misschien wist zij iemand. Ja, ze wist misschien iemand die geďnteresseerd was. Oh God, laat dit lukken dacht ik bij mezelf ! Grote teleurstelling, neen die persoon kon haar niet adopteren. Die avond ben ik niet naar buiten gekomen, de tranen bleven maar lopen, ik voelde me ellendig. Is er nu niemand die haar een goede thuis wil geven ?!! De volgende ochtend was ik een zombie. Niets kon me nog schelen. Ik was leeg. Het was de laatste dag dat we de auto hadden. Mijn besluit stond vast, ik wou haar nog 1 maal zien en afscheid nemen ! Tot mijn verbazing hadden ze haar halsband gestolen, enkel haar tekenband had ze nog om. Was het mijn verbeelding of herkende ze ons ? Ik lokte haar mee naar een rusigere plaats. Ik had een beentje in buffelhuid voor haar bij, wat was ze gelukkig. Ik denk dat ze dat nog nooit had gezien. Die stomme Spaanse taxichauffeurs waren ons aan het uitlachen. Kon me niets schelen ! Toen heb ik enkele foto's van haar genomen. Ik heb haar geaaid. Uiteindelijk lag ze tegen me aan met haar oogjes dicht te genieten terwijl ik over haar buikje aaide. Geen twijfel mogelijk, ik voelde de band tussen ons. Het gevreesde moment was er, het afscheid. Rustig gaf ik haar nog een beentje, aaide haar nog even en stond rustig op, draaide me om en besloot niet meer om te kijken. Maar wat ik vreesde gebeurde ook. Luna begon ons te volgen, plots was ze afgeleid. Wij zijn toen in de ondergrondse parking gegaan. Mijn verdriet was zo groot, ik wou haar meenemen, ze is zo'n schat. Toen we wegreden, zag ik haar nog staan, zoekend naar een teken van ons. Luna, je verdient NIET zo te leven, ik heb je al mijn liefde gegeven. Spijtig genoeg kon ik je geen goede thuis schenken. Ik koester mijn herinneringen aan jou. Ergens binnenin wil ik je daar nog weghalen en je een goede thuis geven ! Krijg ik daar de kans toe, dan zal ik NIET twijfelen en je komen halen. Luna, ik zal je nooit of te nimmer vergeten !! Christel, 20 oktober 1999. |