Onze LabbyOp 11 november 1987 kochten wij een Labrador-Pup bij een kennel in Kalken ( Belgie ) . Na de nodige verzorging en een goede opvoeding, wat bij onze Labrador geen enkel probleem vormde, groeide zij op tot een uitzonderlijk intelligent dier... Zo vond zij het prachtig om in de salonzetels te slapen, maar dat mocht niet. Zij had voor haar een goede mand, dus was haar plaats daarin... Ook vond zij het prettig om bijna onder de houtkachel te slapen (want dat was lekker warm). Op een dag ging ik tijdens mijn werkzaamheden in de keuken toch eens kijken wat onze Labby in de woonkamer allemaal uitspookte, want net zoals bij kinderen was het daar te stil, dus kon ik beter eens gaan kijken en ja hoor, zij lag lekker te pitte in één van de zetels... met haar rugje tegen de rugleuning gedrukt... Ik stak vermanend mijn vinger op, terwijl zeggend : " maar, dat mag niet hoor, komt gij daar eens uit, nu bent gij toch een stout woefke hoor..." Aan de intonatie in mijn stem begreep zij goed dat ze daar niet mocht inliggen... Ik probeerde haar met zachte dwang uit de zetel te krijgen, maar zij drukte zich stevig tegen de rugleuning aan om mij te beletten haar eruit te duwen... Dan heb ik haar maar opgepakt en voor de kachel gelegd, daarbij haar duidelijk gemaakt dat ze daar wel mocht liggen enz... Ze bleef daar mooi liggen dus prees ik haar dat ze nu wel braaf was... Ik terug naar de keuken om verder te werken, maar ik was nog niet halverwege dat ik achter mij gestommel hoorde, ik draaide mij om en ja hoor, ik zag ze nog net razendsnel terug in de zetel springen... Nadat dit tafereel zich zo al enkele dagen had afgespeeld kreeg ik plots het idee om haar dan maar een zetel te geven voor haar alleen bestemd. Ik had toen een lederen stoel, zo'n lekkere luie stoel, de duurste van heel het stel... Dus dacht ik dan maar liever daarin want die kan ik makkelijker schoonmaken. Ik pakte onze Labby op en zette haar in die lederen stoel, daarbij zeggend : " allez kom, hier mag je liggen en ga nu maar lekker slapen..." Zij had in feite het pleit gewonnen, maar ze is sindsdien nooit meer in de andere zetels gaan liggen. Dat was haar stoel en dat wist ze... Het is haar stoel gebleven gedurende bijna 13 jaar, tot aan haar dood op 28 mei 2000.Voor de rest was zij een prachtige hond die alles verstond. Wij konden ertegen praten als tegen een mens, zij begreep alles... Wat ze ook graag deed waren de boodschappen uit de auto naar binnen brengen... Wanneer ik 's zaterdags met de boodschappen thuis kwam, zei mijn man altijd : " daar is 't vrouwke, ga ze maar eens helpen " Dan kwam ze buiten gerend en ik gaf haar dan één voor één de spullen die ik bij had... ik zei dan, " ga geef het maar aan 't baasje, en hop dan spurtte ze naar binnen gaf het aan mij man en spoedde zich dan terug naar mij om de andere spullen op te halen... Zo liep ze dan tientallen keren over en weer ... Voorbijgangers bleven soms staan kijken hoe zij zich uitsloofde om mij te helpen... Tot een zak aardappelen van 5 kg. toe droeg zij naar binnen... Kortom zij werkte graag... Ook bij het leegmaken van onze brievenbus, was zij steeds paraat om brieven en kranten naar binnen te dragen. Op den duur kreeg ik zelfs geen kans meer om het haar netjes te geven, want zodra uit de bus, griste zij de post al uit mijn handen en rende ze ermee naar binnen om het aan mijn man te geven... Vanzelfsprekend deed zij dit allemaal om een beloning te krijgen, want als haar " werk " erop zat kreeg ze steevast een snoepje. Wanneer ik in de tuin werkte en een putje graafde om plantjes te planten kwam zij altijd helpen, soms graafde zij dan op een verkeerde plaats. Op een keer probeerde ik haar op een juiste plaats een putje te laten graven en ja hoor dat lukte aardig. Zij graafde precies waar ik het haar had aangewezen... Terwijl prees ik haar dan, en hoe meer zij werd geprezen hoe feller ze graafde... Ze had daar duidelijk schik in... Op een keer merkten we tijdens een wandeling in het bos dat onze Labby liep te piepen... Bij nader inzien was zij het niet die piepte, maar wel een jong eendje dat ze in haar bek had. Ze hield dat beestje voorzichtig vast en dat kleine ding hing zowat met zijn kopje uit onze Labby haar bek... Toen we dan zeiden " wat hebt gij daar ? " en " geef dat eens hier aan het baasje " liet ze het prompt los en liep het eendje vlug weg... Zij had het niet doodgebeten of beschadigd want een Labrador heeft zoals ze dat noemen een " zachte bek ". Zo kan ik nog wel honderden leuke dingen vertellen over onze Labby... Zij kende precies het verschil tussen " het grote " en " het kleine kindje " Zij was een schat van een hond, die wij nu ze is overleden, heel erg missen. Ik hoop dat alle mensen zoveel plezier aan hun hond beleven... Groeten van het vrouwke van Labby |