Mijn Max2 jaar geleden kreeg ik max (een boxer pup) van mijn toenmalige echtgenoot. Ik ben hem zelf gaan halen bij een "fokker"in Belgie. Nou kan ik niet zeggen dat het de naam fokker mag hebben hoor maar nu ben ik ook beter geinformeerd. Vanaf het moment dat we elkaar ontmoeten was het liefde op het eerste gezicht. We waren dol op elkaar.Maar het vreemde was dat toen ik hem eenmaal in huis had ik meteen merkte dat er iets aan de hand was met Max. Iedereen zei tegen mij dat ik spoken zag en dat ik niet zo bezorgd moest zijn. En iedereen zijn de mensen die verstand van honden zouden moeten hebben. Maar goed ,ik heb dus alles gedaan wat ik moest en wilde doen,want een pup in huis was zeker in het begin een hele opgave. Max is op puppy -training geweest,kwam regelmatig bij de dierendokter voor controle en was volgens die mensen de volmaakte hond,kerngezond dus. Max was een slopertje eerste klas als hij de kans kreeg ,erg levendig en heel sociaal,kortom gewoon een super hond. En toch knaagde er altijd een gevoel aan me dat het niet goed zat met max. En helaas ik kreeg gelijk hoor, Op een morgen ging ik met hem zijn normale ronde wandelen,nou ja wandelen kun je het eigenlijk niet noemen,we gingen het veld in en daar was het zoals gewoonlijk stoeien en ravotten met z'n tweetjes. Thuis gekomen zakte hij door zijn achterpootjes (max was toen 10 maanden oud). Hij wilde graag op zijn lievelingsplekje gaan liggen maar kon niet in zijn fautuil komen,ik heb hem toen een zetje gegeven en meteen de dierenarts van dienst gebeld. We konden meteen terecht maar ik hoefde me geen zorgen te maken,kwam wel vaker voor werdt me verteld. Die zaterdag heeft hij spuitje tegen de pijn gekregen met de mededeling als het niet beter zou gaan ik zondag even moest bellen. Zondagmorgen zijn we nog eindje gaan wandelen ( eigenlijk gewoon even uitlaten)want ik wilde hem niet teveel vermoeien. Die zelfde zondagmiddag kon hij weer niet op zijn poten staan dus weer de dierenarts gebeld en weer konden we met hem langs komen. Er zijn toen foto's gemaakt van zijn heupen en wat blijkt Max had HD in de ergste vorm. Zelfs een leek als ik kon op die foto's zien dat het helemaal mis was. Aan allebei de heupen zat de kop niet in de kom(als ik dat goed omschrijf) Er kon geopereerd worden maar de kans dat Max een volwaardige hond zou worden was nihil. En dan sta je voor een keuze die ongelooflijk moeilijk is. Je wilt geen afscheid nemen van iets wat je zo dierbaar is ,maar je wilt ook niet dat hij zijn leven lang geen''echte" hond kan zijn. Ik heb gekozen om Max lekker te laten slapen want hij was al onder narcose voor die foto's. Nu houd ik me aan twee dingen vast .: 1.Max zit op een wolkje en waakt vanaf die plaats over mij. 2.Ik heb al zijn spulletje bewaard die in een mooie doos zitten, en als ik heel verdrietig ben pak ik zijn doos en ruik er even aan. Dit klinkt misschien wel raar maar op deze manier is Max nog altijd mijn kameraadje. Ik moet trouwens ook even kwijt dat ik nu mijn verhaal eens kwijt kan aan iemand die misschien wel begrijpt hoeveel verdriet je kan hebben om een gestorven hond. Bedankt voor het lezen, 16 december 2001 |