Medor de zwerfhond! Dit is het waar gebeurde verhaal van onze lieve hond Medor. Het speelt zich af in de zomer van 1997 in het Zuidfranse Aïgues Mortes. Een klein plaatsje dicht bij Nimes waar ik met mijn vriendin op vakantie was. Het was nog maar vier dagen voordat we weer terug zouden gaan naar Nederland. Judith en ik liepen samen van onze tent naar de telefooncel om onze ouders te bellen. Deze telefooncel was aan de rand van de Camping "Le petit Camarque". Aangekomen bij de telefooncel stond er zoals altijd een hele lange rij. Onze aandacht werd getrokken door een kleine hond die vastgebonden was aan het fietsenrek. Hij had zich helemaal vast gelopen waardoor hij niet meer bij het waterbakje kon dat naast hem stond. Ik vond het wel zielig voor het beestje dat hij niet even wat water kon drinken. Het was immers dertig graden. De zon had ook al zo ver gedraaid dat het hondje geen schaduw meer had. Toen we het beestje los maakten om het stuk touw waar hij mee vast gebonden zat los te maken werd het hondje helemaal dol van blijdschap. We observeerden het hondje eens wat beter. Hij zag er enorm vies uit en zat helemaal onder de ongedierte en stof. Ik vroeg me af of deze hond wel van iemand was. Toen ik bij de receptie binnen was, hoorde ik van de portier dat ze het asiel aan het bellen waren om de hond op te halen. Hierop ging ik weer naar buiten en aaide de hond. Judith was ook al meteen helemaal weg van hem. Ik ging vervolgens (een beetje impulsief) weer naar binnen en vroeg wat er met de hond zou gebeuren nadat hij naar het asiel zou gaan. Ik kreeg te horen dat de hond maximaal twee maanden in het asiel zou blijven waarna hij af gemaakt zou worden. Maar vaak worden de honden al meteen af gemaakt omdat de asiels in Frankrijk overvol zitten. STOP! Laat dat lieve beestje niet afmaken! Ik neem hem wel mee naar onze tent waarna ik een oplossing voor hem vind. Nou, daar zaten we dan met een hond. Eigelijk ben ik ook bang voor honden dus we wisten niet wat we met hem aan moesten. We gaven de hond een beetje water en wat te eten. Tijd voor een douche. In het washok was een kinderbadje waar we de hond konden wassen. Hij was heel heel erg vies. Later hoorde we dat het hondje weken over de camping heeft gezworven.  Nadat we de Teken, vuil en andere troep van zijn lichaam hadden gehaald moesten we actie ondernemen. We hadden het hondje nu maar een paar uur, maar dat was al genoeg om onze harten te laten stelen. We konden hem niet met ons mee nemen omdat we met de bus waren. Misschien dat iemand op de camping deze hond wilden hebben. Al snel wisten we dat het lot van dit lieve hondje in onze handen lag. Inmiddels hadden we al gehoord dat het hondje in een Frans asiel, zeker hier in Zuid Frankrijk weinig overlevingskans had. Maar goed, vandaag is het hondje nog bij ons. Onze buurvrouw kwam uit het zuiden van België. Toen we vroegen wat typisch een Franse hondennaam was zei ze meteen "Medor". Het hondje keek plots op toen die naam werd gebruikt. Nou, laten we hem dan maar Medor noemen. Het was inmiddels 14.00 uur. We gingen met Medor naar "Le Grand du Roi", een klein vissersplaatsje in de buurt. Medor mocht natuurlijk ook mee. Die middag was fantastisch, we liepen met z'n drieën lekker over het strand, langs de boulevard en door het stadje. Bij een hamburger restaurantje lieten we Medor aan de eigenaar zien. Deze man hadden we gisteren leren kennen. We vertelden hem het verhaal van Medor. Hij zou uitkijken of hij iemand wist voor het hondje. Zelf had hij al twee honden. Overal op straat en in de winkels waar we kwamen vroegen we of iemand Medor kende of hem wilde hebben. Non merci! Honden zijn erg populair in Frankrijk. Iedereen had al een hond. Medor had ook geen oormerk waardoor hij in principe van niemand was. Een beetje gedesillusioneerd kwamen we aan het einde van de middag weer terug op de camping. Medor, inmiddels de gelukkigste hond in Frankrijk, wilde niet meer bij ons weg. Plotseling kwam er een idee bij mij op. Elke avond is er een grote animatie show op de camping. Als ik Medor nu eens voorstel aan de mensen. Er is vast wel een familie die het hem wil adopteren. Ik legde het verhaal uit aan de mensen van de animatie en het was goed. Die avond zou ik voor paar honderd mensen praten. Het was heel erg spannend.  Halverwege de avond op het drukst moment mocht ik het podium op. Met Medor deed ik mijn verhaal. De mensen van de animatie hadden een heel erg treurig muziekje op de achtergrond gezet. De presentator van die avond vertelde het verhaal in het Frans. Gespannen gingen we op het terras zitten en wachten totdat Medor op werd gehaald. Maar niks hoor, niemand wou Medor hebben. Alleen een aantal jonge kinderen waren (natuurlijk) helemaal weg van Medor. Er zat niks anders op om Medor aan het einde van de avond maar weer mee terug te nemen naar de tent. Medor had de hele nacht trouw voor onze tent gelegen. Toen ik 's ochtends om zes uur wakker werd lag het lieve hondje daar. Zacht grommend in zijn droom. Hij moet vast een nare droom hebben. Ik kreeg ontzettend veel medelijden met Medor. Zo'n lieve hond verdient een leven. Hij heeft geen oormerk, is heel erg vies en heeft al vast een slecht leven achter zich. Ik ga Medor redden wat er ook gebeurt. Toen we later die ochtend wakker werden zaten er al een aantal kinderen voor de tent. "We moesten vannacht wel even huilen hoor" zeiden ze. Maar toch, .. Niemand wil Medor hebben. Hij was aangewezen op ons. Hoe moeilijk het ook was, we moesten afstand van de hond doen. Bij de supermarché had ik extra lekkere dingen voor Medor gehaald. Van de buren kregen we al lekkere kluifjes, van de andere buren hamburgers. Iedereen had medelijden met Medor. We gingen die dag weer naar Le grand du Roi waar we Medor naar de politie zouden brengen. In het politiebureau waren de agenten erg vriendelijk. Een agent zei dat hij wel iemand wist voor de hond. He would be verry pleased with the dog. Toen hij zei dat dat de chinees was bedankten we. Judith vond het eigelijk niet zo'n leuk grapje. Maar de man vertelde dat ze dagelijks honden zoals Medor kregen. De man adviseerde ons de "SPA". Het is een instituut waar Medor absoluut niet zou worden afgemaakt. Ik zei tegen de man "Wat er ook gebeurt, maak deze hond niet af!!!!!!!" Ik had afgesproken dat als de hond binnen twee maanden niet zou worden opgehaald dan zouden wij terug komen om hem op te halen. Daar stonden we dan met Medor. Een agent maakte een laatste foto van ons met lieve Medor.  Waarschijnlijk met een camera waar de boeven ook mee worden gefotografeerd. Medor wist niet dat hij voor de komende maanden ik een klein hokje zou moeten zitten. Daar kwam de SPA. Een enge dikke man stapte uit de auto. Hij zei niks tegen ons en praatte alleen maar tegen de agent. Ik vertelde nog eens goed aan de agent dat Medor niet afgemaakt mocht worden. We konden na een week naar het asiel bellen voor het registratie nummer van Medor. De man pakte Medor en onderzocht hem. Daarna nam hij Medor zonder dat we afscheid konden nemen mee in de auto. Medor blafte en blafte. Op dat moment konden wij onze emoties niet meer de baas. Zouden we lieve Medor ooit terug zien. Wat was dit een zielig moment. De auto reed weg, en we hoorde Medor nog lang blaffen. We wisten dat hij bang was. Al weer hadden ze hem in de steek gelaten. Al sniffend gingen we het kleine vissersstadje in. NEE, Medor komt naar Nederland hoe dan ook! Vlak bij het politiebureau was het hamburger restaurantje waar we gisteren ook met Medor waren. Met rode ogen deden we ons verhaal bij Marc (de eigenaar). Hij bood ons wat te drinken aan. Ik vroeg aan deze man of hij voor ons contact met het asiel op wou nemen. Hij sprak redelijk goed Engels. Natuurlijk zei hij, ik zal er voor zorgen dat Medor veilig bij jullie terug komt. De rest van de vakantie (wat nog maar drie dagen was) leefden we een beetje in een roes. Weer terug in Nederland belde ik Marc op. Hij had naar het asiel gebeld en Medor was aangekomen. Hij zat in een klein hokje in een groot asiel in Montpellier. Hij was daar ook niet meer Medor maar gewoon "B8170". Marc heeft ons fantastisch geholpen. Hij nam elke week contact op met het asiel. Intussen kon ik hier in Nederland alles regelen om Medor op te halen uit Frankrijk. Ik had de krant gebeld en het verhaal uit gelegd. Budget autoverhuur (waar ik part-time werk) wilde ons sponsoren met een auto. Van familie en vrienden kregen we tips en dingetjes voor Medor. Na twee maanden belde Marc. Pol, ze dog wiel be transfered to Paris… Hij had ons de tijd doorgebeld wanneer de hond op Gare Lyon aan zou komen. In een hok zou Medor een slopende reis van 11 uur moeten maken van Montpellier naar Parijs. Daar zou hij aankomen om 08.00 uur in de ochtend. Met de auto van Budget reden we naar Parijs. Om precies 08.00 uur kwamen we aan bij Gare Lyon. Maar, nadat we een parkeerplaats hadden gevonden en op het perron waren was het al bijna half negen. Moe van de lange nacht rijden en de spanning werd ik toch wel een beetje nerveus. Gare Lyon is een enorm station. Ik wist niet hoe en waar Medor aan zou komen. Zou hij gewoon op het perron uit de trein worden gezet? Zouden ze hem weer mee nemen als niemand hem op zou halen en dan als nog naar een asiel? Monsieur, Monsieur, ou cherche est le petit chien! We moesten een eindje lopen volgens een perronmedewerker. Achter het station was een soort "Van Gent en Loos" waar Medor zou zijn. Al bijna ziek van de spanning vroegen we of Medor hier inderdaad was. Jep, zei de man achter de balie. Hij nam ons mee naar de loods. Daar stond het hok met Medor. Meteen rende ik naar het hok toe, Medor, Medor! Hij lag helemaal versuft ik het hok. Suf van de lange reis en de valium die ze hem hadden gegeven. Medor was weer terug bij ons. Die nacht logeerden we bij een kennis in Parijs. Medor was nog viezer dan in Zuid Frankrijk. Hij was nog voor twee weken aan de diaree. We hadden hem goed laten knippen en onderzoeken. Iedereen houdt van Medor, hij is gered, en zal samen met ons een heel fijn leven krijgen.  Bonjour, je suis Medor! |