DIE LIEVE, KLEINE OMAR.Omar was zo'n klein, teer trippelpoedeltje, net of hij van porselein was en hij zou breken als je hem oppakte. Natuurlijk was dat niet zo, maar dat beeld had ik van hem. Omar had een jongere broer, Macho. Vanaf het begin waren zij onafscheidelijk. Macho was wel drie keer zo groot als Omar, maar als hij Omar even niet kon vinden dan was hij echt in paniek. Hij hield zoveel van Omar, dat hij vaak uit pure liefde op de vacht van Omar lag te kauwen en de plukken haar eruit trok en opat. Omar vond dit allemaal goed en sliep rustig door. Het was echt een bijzonder duo. Als zij blaften dan stond Macho stevig met vier poten op de grond en keek schuin naar Omar of die hem niet in de steek zou laten. Omar hupste bij iedere blaf met alle vier zijn pootjes van de grond, net een ping pong balletje. Omar had een wel zeer merkwaardige hobby, die hij prima kon combineren met zijn afkeer van een schone, pas gewassen vacht.Nu zijn vrijwel alle witte poedels echte viespeuken, maar Omar maakte het wel erg bont. Iedere morgens als de honden uit bed kwamen en naar buiten liepen om hun behoeften te doen, wist Omar niet hoe snel hij zijn poepje en plasje moest doen om vervolgens naar een hond te rennen die net zijn behoefte ging doen. In opperste verbazing stond hij dan met zijn snuit vlakbij het poepgaatje van die hond te kijken wat daar nu toch wel allemaal uit kwam. Zag Omar dat er niets meer uit kwam dan keek hij snel om zich heen en rende naar het volgende wonder. Zo was hij 's morgens een uur zoet met kontjes kijken en had iedereen zijn poepje neergelegd dan ging hij bij de andere reuen onder de buiken staan staren naar de plasjes die eruit kwamen en natuurlijk op de kop van Omar terecht kwamen. Ik ben er in al die jaren nooit achter gekomen of hij mij nu belazerde met die blik van verbazing op zijn snuitje, iedere ochtend weer, of dat het voor hem iedere dag echt weer een wonder was dat er van alles uit die gaatjes kwam. Een ding weet ik wel. Hij was altijd bijzonder in zijn element als zijn kop lekker onder de stront zat en iedereen moest dat dan ook zien. Dan huppelde hij extra mooi en uitdagend als hij de huiskamer binnenkwam. Hij keek dan in het rond met zijn nekje in de sjieke stand en ogen die boekdelen spraken. De jongere bengels in huis vonden dit vertoon wel vermakelijk en zij hielpen dan ook ijverig mee om de poep vanaf zijn kop her en der tegenaan te smeren. De volwassen, wat meer verstandige poedels waren er minder van gediend en gingen hem uit de weg of snauwden naar hem als hij te dicht in hun buurt kwam. Ik merkte het meestal pas op als het feest al in volle gang was en de boel al lekker onder was gesmeerd. De lucht maakte mij dan opmerkzaam en mijn speurtocht duurde heel kort om erachter te komen wat er aan de hand was. Zo heb ik in al die jaren met Omar heel wat strontkopjes schoon gewassen. Mevr. K, 19 september 1999 |