Toeval of voorbestemd?Inmiddels is het al weer een jaar geleden dat we onze Santos in hebben moeten laten slapen. Hij kwam in de zomer van 1997 bij ons, kort nadat we onze 1e hond Astra in hadden laten slapen. Aan de ene kant wilden we toen wel weer een hond maar aan de andere kant was het voor mijn gevoel een beetje te snel. We lagen op het strand in Zeeland te zonnen toen mijn broer kwam vertellen dat zij in het asiel in Dordrecht een hond hadden gezien die echt iets voor ons was; een 8 jarige, goedsullige, kruising Duitse Herder, die daar terecht was gekomen omdat zijn baas ernstig ziek was geworden. Wij gebeld met dat asiel en afgesproken dat we de volgende dag zouden komen kijken. Eric had een beetje twijfels en ik was in 1e instantie best wel enthousiast. 's Nachts bijna niet geslapen omdat ik t.o.v. Astra wat wroeging had omdat het verdriet om haar gemis nog zo aanwezig was. De volgende morgen had Eric zoiets van " kom op opstaan, we gaan de hond halen" maar ik wou er nog niet aan, had nog wat tijd nodig. Dus asiel opgebeld dat ik nog wat bedenktijd wou en broer afgebeld want daar zouden we eerst een bakje koffie gaan drinken. De dagen daarop volgend natuurlijk steeds aan het denken wat we zouden gaan doen.Toen we vrijdag aan het begin van de avond terug op de camping kwamen kwam mijn vader ons tegemoet lopen, sloeg een arm om mij heen en liet ons mee lopen naar hun caravan. Zei dat we snel mee moesten komen om naar iets te kijken en besluiten of we het wel of niet wilden hebben. Tja, daar stond hij dan, Santos, had net wat gegeten, keek ons met een scheve kop aan toen we tegen hem begonnen te praten, waarna hij een paar keer blafte. Deze blafjes leken zo sprekend op de blaf van Astra dat we meteen vol schoten maar ook meteen verkocht waren. Mijn ouders hadden van mijn broer gehoord dat we het asiel af hadden gebeld en zij vonden dat deze hond daar niet meer te lang moest zitten. Als wij hem niet hadden willen hebben hadden zij hem zelf gehouden. Hij bleek al een paar dagen bij hun thuis te zijn geweest. Mijn ouders hadden allerlei hondenspullen meegenomen zodat hij meteen met ons mee kon. Wel spannend allemaal want hij moest meteen de 1e nacht doorbrengen in een tent. De volgende dag zijn we eerst op pad gegaan voor een nieuwe riem, halsband, speeltjes etc.. Hij paste zich supergoed aan; was de eerste dagen nog wel erg op mijn ouders gericht, maar zijn aandacht naar ons verleggen deed hij vrij snel. Hij was gek van het spelen met een "piep"balletje (en alles wat maar eetbaar was) zodat we dit ook gebruikten als beloning bij het leren van een aantal dingen. Zijn vorige baas had hier waarschijnlijk niet zo veel aan gedaan, hij was wel vaak uit geweest maar meestal korte rondjes aan een strakke lijn. De dierenarts had dan ook geadviseerd de conditie langzaamaan op te bouwen. Het leek wel of er een nieuwe wereld voor hem open ging; mee in de auto, naar het strand, zwemmen, spelen met andere honden, naar het bos enz.. Hij vond alles prachtig. We zijn een paar dagen eerder naar huis gegaan want daar zou hij ook moeten wennen een paar uur alleen te zijn. Ook dit ging allemaal prima. Door hoe hij er uit zag, bouw van een herder met de koptekening van een Husky/Alaska Malamute, had hij altijd veel bekijks. Veel kinderen vonden hem net een wolf en vroegen vaak of ze mee mochten hem uitlaten, een balletje weg mochten gooien of hem mochten aaien. We zijn ook een paar seizoenen met hem naar gehoorzaamheidslessen geweest. Hij heeft hier, ondanks zijn leeftijd, heel veel van opgestoken en er altijd heel veel plezier aan gehad. Hij werd steevast de "opa" van de groep genoemd. Hij vond het ook prachtig om te zwemmen, ging alleen even wat water drinken en viel er dan "per ongeluk" in. Had hij het toch weer mooi voor elkaar. Voor zijn leeftijd was hij best nog wel een actieve hond, vond het leuk om achter ballen aan te rennen, een stuk in het bos te wandelen of mee aan de fiets te lopen. Natuurlijk is 10 jaar al een behoorlijke leeftijd voor een grote hond maar omdat hij zo vitaal oogde hadden we niet verwacht dat hij eigenlijk erg ziek was. Dit gebeurde pas toen hij op een gegeven moment 's ochtends begon met braken. Dit verergerde zich binnen een paar dagen tot elke keer braken wanneer hij in de benen kwam en niet meer willen eten, zelfs niet als we hem zijn lievelingskostje voorhielen. De medicijnen van de dierenarts hielpen niet voldoende waarna werd besloten maagfoto's te laten maken. Hierop was wel te zien dat er iets niet helemaal goed zat maar ze konden niet aangeven wat het precies was. Dus werd besloten na het weekend een kijkoperatie te doen. We moesten er rekening mee houden dat wanneer het niet goed zou zijn, ze de hond tijdens de narcose in wilden laten slapen. In het weekend ging het alleen maar steeds slechter met hem, hij trok zich wanneer we thuis waren steeds meer terug in een hoekje in de gang en lag dan de rest van de dag te slapen. Hij kon zich voor een wandeling nog wel heel goed oppeppen en heeft zelfs nog gezwommen. We kregen van hem steeds meer de indruk dat het van hem allemaal niet meer zo hoefde en daarom hielden we er ook rekening mee dat het bij de operatie wel eens niet zo goed af zou kunnen lopen. Tijdens de operatie konden we daar wachten op de uitslag. Voor je gevoel heb je natuurlijk de hoop dat het nog te behandelen is maar gezien het gedrag van de hond en je verstand weet je wel beter. Hij bleek uiteindelijk een grote maagtumor te hebben. Door de dierenarts werd netjes verteld wat er aan de hand was, we mochten er zelfs bij komen kijken. Het afscheid hadden we eigenlijk thuis en voor de operatie al genomen maar bij de dierenarts hebben we nog een tijdje met hem alleen mogen zijn voordat ze hem, in ons bijzijn, lieten inslapen. Zij regelden verder met het crematorium dat hij opgehaald zou worden. Drie dagen later zijn we, samen met mijn broer en zijn vriendin, bij het crematorium geweest om voor de laatste keer afscheid te nemen. Iemand vroeg mij toen of we ook weer een andere hond zouden nemen. Op mijn gevoel heb ik toen gezegd dat Santos wel aan zou geven wanneer dat zou kunnen, wat voor hond het zou zijn en waar we die zouden kunnen vinden. Dat we op termijn wel weer een zouden willen was voor ons al duidelijk en ook dat het er weer een uit het asiel zou worden, maar wanneer en wat voor een etc. weet je dan nog niet. Santos werd dezelfde dag dat wij daar geweest waren, op donderdag, gecremeerd. We hadden allebei een paar dagen vrij genomen om alles voor jezelf een plekje te kunnen geven. Zo heb je een levendige hond en binnen een week is hij er niet meer. Het was allemaal een beetje erg snel gegaan. We waren vrijdag een dag weg geweest om maar niet in de stilte van het huis te hoeven zitten. Toen we 's avonds thuis kwamen had mijn broer op het antwoordapparaat ingesproken dat er een verrassing voor ons was. Wij moesten er natuurlijk meteen aan denken dat zij (weer) voor ons naar een hond op zoek waren geweest en dat we dat nu nog niet wilden en dat we er dit keer zelf een uit wilden zoeken. De volgende dag belde mijn vader. Ze hadden inderdaad een hond die precies iets voor ons zou zijn. Zij waren dat weekend weer op de camping in Zeeland. Toen mijn moeder 's morgens van het toiletgebouw terug naar de caravan was gelopen was er ineens een grote zwarte hond op haar af komen lopen, was bij haar opgesprongen en had haar uitbundig begroet. Na, met een nog slaperig hoofd, van de verwarring bekomen te zijn, zijn ze eerst gaan kijken of deze hond niet bij iemand anders op de camping hoorde. Dit bleek niet het geval te zijn. Ze hebben de hond eerst aan een lijn vastgelegd zodat hij niet richting de drukke weg kon lopen en hebben hem wat te eten en drinken gegeven. Hij bleek heel slecht in de vacht te zitten, was broodmager, had superkorte nagels en het eten wilde hij begraven. Omdat het natuurlijk best kon zijn dat iemand zijn hond heel erg miste en hem graag terug wilde hebben werd besloten te informeren bij de politie en het asiel. Deze verwezen allen maar naar elkaar zodat dat ook niet opschoot. Ze konden de hond ook niet in de auto krijgen, dus toen maar op de camping bij zich gehouden. De volgende dag hebben ze opnieuw geprobeerd de hond ergens geplaatst te krijgen omdat ze zelf naar huis toe moesten. Uiteindelijk heeft iemand van de dierenambulance de hond opgehaald en naar het asiel in Vlissingen gebracht. Naar wat wij van de hond gehoord hadden, was onze interesse toch wel gewekt. Het was een nog jonge, vrolijke, spontane, helemaal zwarte (kruising) Duitse Herder. Mijn ouders hebben toen de volgende dag bij het asiel geïnformeerd of wij de hond konden halen als de baas zich niet zou melden. Dit mocht maar de hond moest er wel eerst 14 dagen blijven zitten. Dit was voor ons best een beetje zenuwslopend. We hadden hem niet eens gezien, alleen maar wat van hem gehoord, maar toch wisten we dat deze hond goed bij ons zou passen. Zeker na dat wat ik bij Santos over een volgende hond gezegd had. Hoe meer de tijd vorderde hoe meer we er naar toe gingen leven en harder gingen duimen dat zijn baas niet meer zou komen. Iemand die zijn hond zo slecht verzorgde was deze hond niet eens waard. Ook met het verzinnen van een naam waren we al bezig geweest. Hij bleek niet getatoeëerd of gechipt te zijn zodat er van zijn verleden (helaas) niets bekend was. De dierenarts schatte zijn leeftijd op ongeveer 1 - 11/2 jaar. Gelukkig voor ons meldde zich niemand. Omdat wij van zo ver moesten komen konden wij hem een dag eerder komen halen dan hij officieel weg mocht. De avond daarvoor bijna niet geslapen van de spanning en wat duren die 300 kilometer er naar toe rijden dan lang. Toen hij uit zijn hok gehaald werd was hij behoorlijk onrustig en wilde overal snuffelen. Bij het asiel was een groot grasveld waar we eerst een tijdje met z'n allen hebben gelopen en gezeten, hem aan een lange lijn, en hebben gekeken hoe hij overal op reageerde. We hebben gekeken of hij op bepaalde klanken reageerde maar dat deed hij niet. Een van de namen die we bedacht hadden was Taran; een korte, krachtige en stoere naam die wel bij een herder past. Omdat hij toch nergens op reageerde besloten we dat hij deze naam maar moest krijgen. Daarna was het proberen of hij de auto in wilde. Met een beetje hulp en geduld ging dit best wel goed. 's Middags wilden we gaan wandelen op het strand. Toen we de auto geparkeerd hadden en Eric er nog niet zo snel uit kwam sprong Taran spontaan zelf weer in de auto om te kijken waar hij bleef. Het probleem van de auto was dus snel opgelost. De zee had hij waarschijnlijk nog nooit eerde gezien want de golven vond hij wel erg eng. Toen wij en de andere honden er bij in gingen was hij ook gauw over deze 1e angst heen. Na een lange rit naar huis moest thuis natuurlijk eerst alles verkend (en een beetje beplast) worden. Er werden 's nachts geen dingen gesloopt o.i.d. zodat ook deze beproeving geslaagd was. Taran was zwervend aangetroffen, niet bekend hoe lang dit geweest is en hoe zijn leventje er tot dan toe uit had gezien. Op zich begon hij zich redelijk snel op ons te richten maar als hij de kans kreeg nam hij de benen of schrok van de, voor ons, meest gewone dingen zoals eenden in de sloot en koeien aan de overkant van een sloot in een weiland. Het buiten zijn gebeurde aan een lange lijn zodat hij toch een klein stukje vrijheid had. Het een paar uur alleen thuis blijven hebben we heel rustig opgebouwd. Toen we hem 2 weken hadden is hij meegegaan op vakantie, naar Zeeland. We hadden toen wel een beetje de angst dat we zijn vorige baas daar nog ergens tegen het lijf zouden lopen maar dat is gelukkig niet gebeurd. Aan het einde van de 2e week vakantie is hij voor het eerst los geweest op het strand. Hij reageerde al behoorlijk goed op zijn naam en op een balletje zodat we hem toch redelijk goed weer bij ons konden krijgen als we hem riepen. Het was, na 2 keer een oudere hond te hebben gehad, wel erg wennen om zo'n jonge hond met zoveel kracht, energie en snelheid te hebben. Tijdens het spelen op het strand was hij op een gegeven moment zo fanatiek dat hij mij, voordat ik ook maar iets in de gaten had, compleet omver liep. Hij kende verder niks zodat hij alles, net als een pup, heeft moeten leren. Inmiddels is hij alweer ruim een jaar bij ons. Hij is echt een vrolijke, spontane hond, wil graag werken en leren, is altijd in voor een spelletje met ons of met andere honden, is (helaas) soms wat onderdanig, begint thuis wat waaks te worden, kan nog steeds angstig zijn voor sommige dingen, gaat mee naar gehoorzaam-heidscursussen, gaf er op en na het laatste examen de brui aan, volgt nu een basiscursus reddingshonden- werk en heeft ook weer zin in de gewone gehoorzaamheidslessen. Al met al hebben we met Taran het derde lot uit de loterij uit een asiel gehaald. Waarom hij nu net op dat moment op die camping heeft gelopen en dat mijn ouders er op dat moment ook waren zal voor ons altijd een vraag blijven. Je kunt er allerlei antwoorden bij bedenken. Was het toeval of is het voorbestemd geweest? Wat de reden ook geweest mag zijn wij zijn er in ieder geval heel erg blij mee en zullen er voor zorgen dat deze hond net zo'n goed tehuis krijgt als zijn voorgangers! Santos, Diep .... was jouw verlangen om uit het asiel weg te komen. Diep .... was jouw blijheid toen je werd opgehaald. Diep .... was jouw vertrouwen in ons. Diep .... genoot je van alle dingen die we met ons drietjes deden. Diep .... lag je drang om nieuwe dingen te leren. Diep .... in ons hart heb je ons veel vreugde geschonken voor de tijd die je bij ons bent geweest. Diep .... in ons hart wilden we met ons drietjes blijven. Diep .... zonk het idee, afgelopen vrijdag, toen we te horen kregen dat het er slechter met je voorstond dan we aanvankelijk hadden gedacht. Diep .... was voor jou misschien het verlangen om te stoppen met alle plezier en je leven. Diep .... in ons hart vragen wij ons af: "was er al langer pijn in je hondenlijffie"? Heb jij je al die tijd groot proberen te houden, om ons het verdriet te besparen, dat je na een eigenlijk toch al te korte tijd bij ons je leven zou moeten laten? Alleen jij zult dit weten. Diep .... ligt bij ons het verdriet omdat we je zullen missen. Diep .... liggen de herinneringen aan die dingen waar we met ons drietjes van mochten genieten afgelopen twee jaar. Diep .... in ons hart weten we dat we jou niet langer mochten laten lijden. Diep .... verankerd in een nevel die gevormd wordt van tranen en emoties zullen vrouwtje en baasje jou in ons hart meedragen naar het moment dat we elkaar ooit weer zullen zien. Heel veel liefs, kussen en vreugde van vrouwtje en baasje. Tot ziens maatje. (Dit gedicht heeft Eric gemaakt na het in laten slapen van Santos) Gerda, 18 december 2000 |