Het Zwarte Schaapje  Op een zonnige dag vertrokken vrouwtje en ik met ons busje naar Drenthe om daar te gaan wandelen over de heide. De heide is erg uitgestrekt en we hadden al een flink stuk gewandeld toen we in de verte een kudde schapen zagen grazen. Even later kwam er vanuit die richting een bordercollie naar ons toe gerend. Nadat hij uitgehijgd was gingen we elkaar voorsnuffelen, hij heette Max.. "Hé," blafte hij, "wat goed dat ik jou hier tref Dobber, kun jij even op mijn schaapjes passen? Jij bent toch ook een schaapsherder? Ik moet nu echt even naar het dorp, er is grote haast bij!" Hij blafte nog iets over zijn vriendinnetje die 'wandelig' was en dat hij haar dringend moest spreken. "Dat is goed beste Max!" blafte ik terug, "dat doe ik!" Max rende voor me uit naar de schaapjes en gaf me nog vlug wat korte instructies: "Als er een schaapje buiten de kudde stapt dan blaf je die direct terug en verder oppassen dat ze niet al te veel herrie maken." Toen verdween Max vlug richting dorp.  Ik ben maar even op een heuveltje gaan zitten om de boel eens rustig te bekijken. De schaapjes keken niet eens op, ze bleven gewoon doorgrazen. Ze zagen er zo in dat zonlicht een beetje wolkig uit, alsof er kleine witte plukjes wolk boven de heide zweefden. Maar wat was dat daar, een onweerswolkje? Ik kneep mijn ogen een beetje samen en ontdekte rechts van de kudde een zwart wolkje. Dat was niet goed, die moest terug bij de andere schaapjes. Ik rende er vlug naar toe en blafte, "He jij daar, terug en vlug een beetje!" Het schaapje hief haar zwarte kopje naar me op en keek bedroefd naar de witte plukjes en weer terug naar mij. "Beste herdershond" blaatte ze naar me, "ik zou niets liever willen dan samen met de kudde grazen, maar de andere schaapjes willen niets van me weten. Als ik naar ze toe ga dan wordt ik uitgeblaat en ze duwen me net zo lang met hun neuzen tot ik weer buiten de kudde sta" Ze vertelde me dat de andere schapen vonden dat ze uit de toon viel en dat ze niet bij hun paste. "Maar waarom dan toch?" blafte ik. "Dat komt omdat mijn vachtje zwart is, en ze zeggen dat ik vies ben. Maar hoe vaak ik me ook was en kam ik blijf zwart en zal daarom voor de rest van mijn leven alleen blijven". "Nee!!!" blafte ik boos, "dat mag niet, dat is niet eerlijk!. Schaapjes zijn standaard wit, jij bent juist heel speciaal omdat je zwart bent. Daarom zouden ze je moeten respecteren, juist om je zwarte wol. Het is toch zo dat zwarte wol heel gewild is bij de mensen? Ik heb gehoord dat de mensen er zondagse zwarte pakken van maken en die zijn heel speciaal!" Nu keek het schaapje al wat vrolijker. "Ja, dat is zo!" blaatte ze " Als de schaapscheerder langs komt om ons vachtje te scheren dan wordt mijn vacht altijd in een aparte zak gedaan en die gaat dan naar de spinner die er heel mooi kamgaren van maakt. De witte wol doen ze in één grote baal en die gaat naar de dekenfabriek" "Zie je nu wel" zei ik, "ieder dier hier op aarde heeft zijn eigen plaatsje, je moet hem alleen wel opeisen!"  Het schaapje keek me even peinzend aan. Toen rechtte ze haar rug en liep met opgeheven kopje naar de kudde toe. De andere schaapjes keken verbaasd op, het zwarte schaapje deed opeens heel anders. Toen hoorde ik haar luid en duidelijk blaten " Dames maak even plaats ik moet grazen zodat ik mooie zwarte wol kan maken voor het zondagse pak van onze baas!" De schaapjes schoven allemaal een plaatsje op en het zwarte schaapje boog zich over een lekker graspolletje en begon te grazen. Na een uurtje kwam Max terug van zijn bezoek aan het dorp. Groot was zijn verbazing toen hij zag dat het zwarte schaapje tussen de schaapjes van de kudde stond te grazen. "Dobber hoe heb je dat voor elkaar gekregen?" vroeg hij "Ja Max, dat kan alleen een goede herdershond" zei ik knipogend naar het zwarte schaapje. .  Story José Oosterveld © |