Tolgay onze RottweilerHet was onze bedoeling om direct naar een goede fokker te gaan. We hadden zelfs al onze keuze gemaakt over het ras , en daar veel informatie over opgedaan. Het zou een kwestie van tijd zijn voor er een nestje was met kleine Dogo Argentino pups. Toch gingen we die zaterdagmiddag naar het asiel. Alleen even kijken zeiden we tegen elkaar. Eenmaal daar zat er een Rottweiler pup van vijf en een halve maand. Hij trok gelijk onze aandacht zo mooi was hij. Met een brok in onze keel gingen we naar huis. Hoe konden mensen nou zo gemeen zijn. Na overleg besloten we het te proberen met de pup. We konden immers binnen twee weken hem altijd nog terug brengen als het niet ging. En als hij rustig was konden we er ook nog een Dogo teef erbij nemen. Zondag's hebben we toen Tolgay gelijk opgehaald.Tol gay was al een flinke reu met heel wat kracht. Hij was enorm wild, en onopgevoed. Al snel kwamen we er achter dat we hem na twee weken nog niet goed genoeg kende om al tot een conclusie te komen, en na een maand wou ik hem al niet meer missen. Vlak na een maand kwamen we er achter dat Tolgay epilepsie had. De dogo teef vergaten we , we richtten ons volledig op Tolgay.We bleven doorzetten want hij was lief voor ons. We gingen met hem naar een basis cursus, dit was een ramp. De trainers gaven het zelfs op. Iedereen wees ons erop dat er iets mis was met hem, omdat hij helemaal luisterde, en ook geen straf accepteerde van ons. We wilden zo graag geloven dat hij gewoon onhandelbaar was. Maar helaas Tolgay kreeg steeds meer aanvallen van epilepsie , en zijn karakter sloeg van minuut tot minuut om. Tolgay liet geen visite meer binnen , en liet zich nog amper door mij aaien. We wisten dat we niet verder konden met Tolgay en dat maakte ons verdrietig en kwaad. Wij waren kwaad op de mensen die hem in het asiel hadden gestopt , en niks hadden gezegd over zijn epilepsie. We stonden machteloos. Iedereen raadde ons aan om hem weg te geven, maar we vonden dit niet eerlijk, tegenover Tolgay niet maar ook niet tegenover ons zelf. Tolgay was ziek dat mochten we niet langer ontkennen. Op 21 december was het zover toen hebben we afscheid genomen van onze jongen. Tolgay was toen net een jaar en vier maand. Als ik het over moest doen had ik het niet meer gekund. Toch weet ik nu wel dat het beter was, want als Tolgay nu nog leefde was het zeker een keer slecht afgelopen , en die slechte naam wou ik hem en andere Rottweilers besparen. Tolgay was onze verantwoordelijkheid , en ik sta achter onze beslissing. Dat neemt niet weg dat ik nu nog iedere dag aan hem denk , en hem overal mee draag. Tolgay hoorde bij ons en dat zal hij blijven doen. Gungor Gunduz - 14 oktober 2000 |