Belevenissen van een uitlaatdienstHet is vandaag vrijdag en dat betekent weer een heerlijk dagje met de honden op stap, ook als het geen vrijdag is ga ik met de honden op stap maar deze groep is een hele relaxe en hechte groep. De honden zijn prima op elkaar afgestemd en ieder kent zijn plaats in de rangorde.Het is mooi weer en ik rij met mijn busje door Apeldoorn om de honden op te halen, Rico de boxer zit al voor de deur te wachten, zijn hele achterlijf kwispelt als ik aan kom lopen en hij laat zich gewillig aanlijnen. Het leuke van dit werk is dat ik altijd door blije hondjes wordt ontvangen, de een staat in de vensterbank te kwispelen de ander springt luid blaffend tegen de deur om mij vervolgens helemaal af te lebberen. Sandro zit achterin op zijn vaste stekkie, rustig tuurt hij naar buiten om te kijken wie ik nou weer ga halen. Eindelijk kom ik bij het bos aan, eerst moet ik een stuk over een hobbelig zandpad rijden en achterin word het al aardig onrustig, piepend en blaffend wachten de honden todat we bij de parkeerplaats zijn. Eenmaal uit de bus is het voor mij altijd goed opletten, de honden zitten vol energie die ze het liefst binnen 1 minuut kwijtraken, dit zorgt nog wel eens voor irritaties onderling. Na 5 minuutjes is het ergste eraf en duiken ze bijna allemaal de struiken in. Even lijkt het of ik ergens in een giertank ben beland, ppffff……..10 honden die bijna allemaal tegelijk hun behoefte doen is niet echt fris. Voordat ik op de hei ben moet ik eerst door een stukje bos lopen,waarbij het pad is bedekt met een dikke laag bladeren. Skye de border collie huppelt vrolijk voor mijn voeten om de blaadjes op te vangen die ik in de lucht schop. Eindelijk zijn we op de hei beland, een grote uitgestrekte vlakte waar vanalles te beleven is….De honden kunnen hier ff lekker uitrazen en Skye probeerd de groep bij elkaar houden, prachtig om te zien hoe ze dat doet. Razend snel schiet ze over de hei, Biba de jackrussel (een echte puber) moet het ontgelden, met volle snelheid schiet Skye over hem heen en Biba maakt een flinke koprol. Ik weet dat Skye dit niet per ongelijk doet (al lijkt het wel zo), ze heeft het niet zo op Biba en op deze manier maakt ze dat duidelijk. Biba ziet dit als een uitdaging om te spelen en zet de achtervolging in, uiteraard is hij niet zo snel als Skye en hij besluit dan ook om een bocht af te snijden en zo Skye onderste boven te lopen. Dit eindigd in een kleine vechtpartij, maar met een flinke brul mijnerzijds keert de rust weder. Wat ik het leuke vindt, is dat Skye precies weet bij wie ze dit kan maken; ze zal het nooit proberen bij iemand die hoger in rang staat….Als een ranghogere te ver wegloopt rent ze er wel heen maar eenmaal aangekomen probeerd ze heel rustig de betreffende hond terug te sturen, lukt dit niet, dan druipt ze af. Na een halfuurtje gelopen te hebben ga ik even op een bankje zitten. Je hebt hier een prachtig uitzicht over de hei,waarbij aan de andere kant van de hei nog een aantal stuwwallen te zien zijn die in de ijstijd zijn ontstaan. Prachtig vind ik dat! Iets wat miljoenen jaren geleden is ontstaan is nu nog zichtbaar. De honden zijn lekker ontspannen, ze spelen wat, andere nemen weer een duik in een klein vennetje. Even verder op zie ik de zwiepende staart van Sandro boven de hei uitsteken, ik weet genoeg……een konijnenhol. Ik kan aan zijn staart zien of hij al-dan-niet in een konijnen hol zit. Ineeens hoor ik doedelzak muziek, verontwaardigd spits ik mijn oren (als een hond) omdat ik het eigelijk niet kan geloven; doedelzak muziek midden in een natuurgebied? Ik speur de hei af om te zien waar deze persoon staat, ik verwacht dan een man in een traditioneel tenue ofzo………Eindelijk zie ik hem, zonder tenue maar een blauw/oranje trainingspak. Eigenlijk vind ik de muziek wel mooi, die deinsenden klanken over de golven van de wind. Dit geeft een mooi effect, 't is net of je aan de volume knop van een radio zit de draaien. Rustig kijk ik over de hei, prachtig is het; zo rustgevend en de muziek maakt het compleet. Even laat ik mijn gedachten de vrije loop en zie ik op de stuwwallen een groep strijders te paard, waarbij de manen van paarden wapperend in de wind. Alsof ik in de middeleeuwen ben beland! Denderend komen de paarden in volle gallop van de heuvels af, even lijkt het wel of de groep steeds groter word. Plotsklaps word mijn dagdroom verstoord door een stel jongenlui op een lawaaige scooter, BAM…in een keer terug in de realiteit. Ik zit nog steeds op het bankje en tel de honden (is wel nodig als je met tien honden loopt) 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9…………9……..ik kijk om me heen of ik Jacky ergens zie. Het is niks voor haar om uit mijn zicht te verdwijnen. Ineens zie ik vier witte pootjes boven de hei uit spartelen, ik glimlach, ze is heerlijk haar rug aan het schuren aan de plaatselijke heideplantjes. Inmiddels komt Sandro vrolijk aanrennen, het lijkt wel of hij wil zeggen…..he baas…kom eens kijken wat een mooi konijnenhol ik heb gevonden. Spontaan krijg ik een flinke lik in mijn gezicht en hij rent weer weg richting zijn konijnen hol, dit keer achtervolgt door Rico. Rico vindt het maar wat spannend om samen met Sandro de konijnenholen te bestuderen. Nu zie ik niet alleen de zwiepende staart van Sandro maar ook de wiebelende kont van Rico boven de hei uitsteken. Roxy de keeshond krijgt ineens de gekke vijf minuten, als een speer rent ze over de hei, razend snel maakt ze haakse bochten met haar lange vacht wapperend in de wind. Geen gezicht om zo'n deftige gekapte keeshond uit haar dak te zien gaan ,maar daar geniet ik van. Zo snel als de gekke vijf minuten zijn begonnen zo snel is het ook weer afgelopen. (het zijn per slot van rekening maar 5 minuten). Hijgend ploft ze op het zand en gaat lekker liggen rollen. Banjer de dobermann is heerlijk een gat aan het graven, waar hij zo'n plezier in heeft, dat hij de aandacht trekt van Blacky (een klein zwart hondje). Drifig begint ze mee te graven, ze hebben het zo leuk dat ze beginnen te spelen. Prachtig om te zien! Banjer met zijn grote poten die toch heel voorzichtig doet om dat kleine zwarte hondje geen pijn te doen. Soms is hij wat te lomp en per ongeluk schampt zijn poot het oog van Blacky.Hard begint ze te piepen en Banjer schrikt zich rot. Voorzichtig loopt hij naar haar toe en likt zachtjes aan haar bekkie. Gelukkig valt het mee en ze beginnen weer te graven. Inmiddels is Sandro aan mijn voeten komen liggen, waarbij hij als een echte "watch-dog" alles in de gaten houdt. Op vrijdag is hij altijd de hoogst geplaatste reu en daar geniet hij zichtbaar van. Paraderend door de groep met zijn staart omhoog en een rustige strenge blik in zijn ogen. Biba heeft het weer op Skye voorzien en begint een beetje irritant om haar heen te springen. Skye vindt dit niks en ze probeerd hem te ontlopen. Als dit niet helpt snauwt ze een keer naar hem, diep geschokken springt Biba opzij.Als hij opkijkt,kijkt hij recht in de ogen van Sandro. Een vernietigende blik is genoeg om Biba te doen afdruipen, maar Biba is een echte terrier die niet opgeeft. Hij begint op Skye te rijden (hij is niet gecastreerd en soms krijgen zijn hormonen dan de overhand). Dit is iets wat ik absoluut niet accepteer! Er zijn een aantal regels binnen de groep en een daarvan is dat ze niet op elkaar mogen rijden.(als er iets moet rijden ,dan is het m'n bus). Ik besluit in te grijpen en loop naar Biba om hem met een zware stem te doen toe spreken. Binnen een tel staat Sandro naast me om mijn woorden kracht bij te zetten." Biba "luisteren!!,begint Sandro hard te blaffen. Dit heeft effect….., als een klein kind zit Biba mij sip aan te kijken. Ik draai me om, om weg te lopen en Sandro vindt dat hij er nog even een schepje bovenop moet doen en begint Biba op te jagen. Nu word het tijd om ook Sandro toe spreken. Na een kleine woordenwisseling is het Sandro duidelijk dat ik het laatste woord heb.(je hebt altijd baas boven baas). Ik sta op en begin aan de wandeling terug naar de bus. Jip (een kruising border terrier) heeft een stok gevonden en is druk bezig deze "dood te schudden". Uitdagend kijkt hij mij aan en legt de stok voor mijn voeten neer: "Gooi die stok nou weg" lijkt hij te zeggen. Nee Jip, ik gooi die stok niet weg, daar komt alleen maar ruzie van. Straks gaan alle 10 de honden achter de stok aan. (want gek genoeg willen ze allemaal altijd die ene stok???) Inmiddels verlaat ik de hei en ik moet nog een stukje over de stuwwal klimmen. Eenmaal weer beneden gekomen is de doedelzak- muziek niet meer te horen. Het enige wat ik nu nog hoor is het hijgen van 10 honden. Rustig sjokken ze het laatste stukje mee naar de parkeerplaats. Als iedereen in de bus zit begin ik aan de rit terug. Het is erg stil achterin , Roxy ligt naast me en valt meteen in een diepe slaap. Na een kwartiertje kom ik bij het eerste adres aan, doe de schuifdeur open en Banjer staat al klaar omdat ie weet dat we zijn aangekomen bij zijn thuisfront. Gek is dat, op een of andere manier weten de honden precies wanneer ze eruit moeten. ('t zal wel iets te maken hebben met het bekende: Oost / West,thuis best…..ofzo). Ik worstel mij een weg door een file van auto's, vrachtwagens en opgefokte scooters die links en rechts langs mijn bus schieten. Uit de boxen van de auto radio galmt de stem van Frans Bauer. Ik heb een hele oude radio die nog maar 1 zender kan ontvangen en dat is de lokale zender. Eigelijk irriteer ik me verselijk aan deze muziek.Dan besef je pas dat de klanken van een doedelzak best mooi kunnen zijn in vergelijking met dit kattengejank. Maar ja, je moet wat! Tegen 5 uur ben ik weer thuis. Sandro ploft voldaan neer in zijn mand en ik kruip achter de computer om de ervaring van deze dag op papier te zetten. Charlotte Runderkamp, Hondenuitlaatservice Dogs Only, Apeldoorn |