ValcoMomenteel delen wij ons lief en leed met onze rottweiler "Dixie" en onze bouvier "Wisper". Maar ± twee jaar geleden gebeurde er iets pijnlijks.Wij moesten namelijk onze 10 maand oude bouvier "Valco" laten inslapen en leden enorm verdriet! Hij had een aangeboren afwijking in de keel. Niets konden wij doen om hem hiervan af te helpen. Zelfs een operatie was onmogelijk. Dit was verschrikkelijk moeilijk te verwerken, tot ik op een gegeven ogenblik een gedicht begon te schrijven naar hem gericht. Dat was mijn manier om afscheid van hem te nemen. Tot op heden lees ik het nog regelmatig en het ontroert me nog steeds. Toen ik op uw site met hondenverhalen terecht kwam, wilde ik dit gedicht eigenlijk wel delen met u en uw bezoekers. Als ode aan onze lieve Valco, die wij nog steeds niet vergeten zijn. Want ik denk dat elke dierenliefhebber weet hoe pijnlijk het is om een trouwe vriend te verliezen... Dartele sprongen in de wei je oren flapperden in de wind je snuitje opgewekt en blij het enthousiasme van een kind Je was een trouwe vriend voor het leven spelen met Dixie was je lust je was de hartedief voor velen. Doch je was ziek en moest ons verlaten het was een moeilijke beslissing maar het moest want hulp kon niet meer baten. Bij de dierenarts dan aangekomen je kreeg je spuitje en werd moe je mocht gaan dromen en sloot zacht je oogjes toe. Op dat moment brak dan ook ons hart alles werd stil en leeg er restte ons enkel nog pijn, verdriet en smart. We noemde jou ons "kleine beertje" je vacht zo mooi en zacht konden we je nog maar eens knuffelen al was het maar voor een keertje. Want ook al was je korte leven goed het had veel langer moeten zijn en verloren daarom even de moed. Maar lieve Valco je moet echt weten voor ons gaat het leven door maar we zullen altijd van je houden en je nooit of te nimmer vergeten! -------------------- Peggy - 14 oktober 2000 |