Hondenverhalen
Verbrand... een waar gebeurd verhaalAls je voor het eerst een hond wil dan moet dat een goed overwogen beslissing zijn. Dat vonden en vinden Richard en ik nog steeds. Dus na een aantal maanden samen te hebben gewoond hadden we een beslissing genomen. Nu Richard de komende zomermaanden thuis zou zijn konden we mooi een pup opvoeden.Dus naar de bibliotheek en de boekenwinkels voor zoveel mogelijk informatie over rassen en karakters. Want als eerste zoek je de hond uit die het best bij je past. Omdat dit onze eerste hond was, moest hij lief, intelligent en trainbaar zijn. Ook wensten wij een middelgrote hond, een reu en met mooie kop. Dit alles in overweging te hebben genomen kwamen we bij onze eerste ideale hond: de Drentse Patrijs. Puppybemiddeling moest de uitkomst bieden. Die lente werd er in het noorden van het land een nest worden geboren. We hadden eerste keus. Dus 265 km naar het noorden gereisd om daar een mooi reutje uit te kiezen. Na een keus te hebben gemaakt en een stevige overhoring van de fokker gingen we weer 265 km terug. Om zeker te zijn van onze keuze moesten we na twee weken opnieuw de 265 km heen en ook weer terug. We waren zeker, dit was het mooiste reutje uit het nest. Na 2 maanden, voor de laatste keer...op naar het noorden. De puppyren stond klaar net als de mand, de speeltjes, het voer, de pap met siroop voor de extra vitaminen C en de riem. Onze pup...8 weken oud en 7 kilo zwaar. Voorzichtig in de auto en de reis terug kon beginnen. We waren al vroeg op pad gegaan, 5 uur 's-ochtends. De pup moest namelijk in de middag het huis kunnen verkennen. Dus we waren vroeg daar en gingen snel weer naar huis. Halverwege wisselden we van plaats en nu zat ik achter het stuur. Moe van het vast houden van de zware pup. Maar mijn geluk was dat onze pup het overgeven voor mijn vriend had bewaard. Zijn benen waren het slachtoffer, maar we moesten doorrijden, zodat we tijdig thuis waren. Eenmaal thuis was het schoonmaken geblazen. Zo is het begonnen... onze lieve Danko.  De weken vlogen voorbij en de puppycursus was ook begonnen. En alles ging goed. Tot op een vreselijke dag waarvan we de angst nooit meer zullen vergeten. Ik weet niet meer welke dag het was maar ik weet dat we wilden gaan eten. Richard zou friet bakken en had de oude frietpan op het fornuis aangezet. Nu wilde het dat we alleen louvre-deurtjes hadden naar de keuken en de hond zo makkelijk de keuken in en uit zou kunnen. Dat was prima zolang we niet aan het koken waren want dan moest hij uit de keuken. Ik stond in de douche toen ik een klap en een akelig schreeuwen hoorde. Ik schrok en rende de douche uit de woonkamer in. "Wat is er gebeurd?!" schreeuwde ik. "De hond, de hond!!!!" bleef Richard schreeuwen. Door de kamer heen schietend en schijtend rende Danko, zoekend naar een veilig heenkomen die hij niet kon vinden. Want als er net een frietpan met gloeiend heet vet over je heen is gekomen dan is er geen vluchten meer aan. "Water, water" riep ik, "een emmer"! Richard rende naar de douche om een emmer te vullen. Ondertussen probeer ik de pup te pakken die, tegelijk dat mijn hand zijn vacht raakt, in mijn pols bijt van pijn. "De douche" riep ik naar Richard. Met moeite en maar gehaast kregen we Danko in de douche. Ik trok het gordijn achter mij dicht en zette de koudwaterkraan vol open. Samen met Danko zat ik in de douche. Ik kuste zijn natte koppie en fluisterde bibberend constant: "Het komt goed schatje, het komt goed". Danko hield maar niet op met dat onmenselijke en ondierlijke geluid. Richard belde de dierenarts. Hij bracht een paar handdoeken om die door het koude water te halen en de hond in de wikkelen. Snel met Danko naar de auto. Racen naar de dierenarts, door het rood en over de fietspaden. Bij de dierenarts was het weer onder de douche en dit keer met shampoo. Al het vet moest er uit. Na een zeer bange uren, pijnstillers en een antibioticaprik gingen we naar huis. Toen kreeg Richard pas de kans om te vertellen wat er was gebeurd; de frietpan was naar voren gevallen. Richard had nog net op tijd weg kunnen springen maar achter hem stond Danko en die was te laat met wegduiken. Ook onze kat bleek nog door het vet te zijn gerend en was van de schrik van het balkon afgesprongen. Toen we terugkwamen van de dierenarts hebben we hem beneden uit de bosjes gehaald. Dus voor de kat zijn we ook nog medicijnen wezen halen. Na een paar dagen en veel gelik van Danko begon in zijn linker lies de huid los te laten. De wond werd steeds groter en spreidde uit naar zijn flank, been en buik. Ook op zijn linker voorknie ontstond er een korst. Toen was het terug naar de dierenarts. Onder narcose werd zijn gehele zij kaal geschoren. Zo werd de schade pas echt goed zichtbaar. De hele wond werd geopend en gereinigd. Danko kreeg een kap om. Wij mochten nu alleen nog aan de wond komen. Driemaal daags gingen we aan de slag met steriele handschoenen, afgekookt water en gaasjes om alle etter te verwijderen. De geur was om er van over je nek te gaan. Daarna werden er nieuwe handschoentjes aangetrokken om een homeopathische zalf aan te brengen. Zo ging dat dag in, dag uit. Toen de huid zich begon te herstellen stond deze zo strak dat Danko met zijn achterkant bleef wegdraaien dus als we hem naar buiten lieten, hielden we hem tegen aan zijn goede zijde om zo het draaien tegen te gaan. Zo was hij in staat om zijn behoeften te doen. Het heeft lang geduurd, maar na een jaar was het laatste wondje dicht. Toen waren we er nog niet. De littekens moesten behandeld worden met een zalf die de huid zou herstellen.  En nu? Nu is onze Danko inmiddels bijna 4 jaar oud. Zijn huid is gaaf met hier en daar nog wat littekenweefsel. Zijn pigmentvlekken zijn terug gekomen en een klein beetje dons is in zijn lies terug gekomen. Maar volledig behaard zal hij nooit meer zijn. Zijn avontuur heeft hem wat onzeker gemaakt maar van verdere trauma's is niets te merken. Op de nest-keurings-dag van de Drentse Patrijshond kregen we een mooi compliment voor al onze moeite. Op zijn rapport staat "dat ondanks zijn ervaring de hond zich goed heeft ontwikkeld en een fantastisch karakter heeft, complimentjes aan de eigenaren". Danko vindt het lekker om op zijn 'babyhuidje' te worden geaaid. Hij wordt in de zomer en winter lekker ingesmeerd tegen de weersomstandigheden. Inmiddels hebben we een kruising-herder erbij die hem wat meer 'hond' heeft leren worden. Ook halen we alle cursussen met hem in.  En als mensen vragen wat er is gebeurd, vertellen we soms de waarheid en soms steken we er de draak mee. Maar Danko weet het als er over hem gepraat wordt. Nog liever, mooier en statiger kan hij dan niet worden.... Mirelle Vegers 's-Hertogenbosch, 26 februari 2000 Op 5 september 2000 krijgen we de volgende reactie: Ik wilde even reageren op "verbrand............ een waar verhaal" Toen ik vanmiddag gewoon even op de site zat te kijken en naar de honden verhalen keek viel dit verhaal gewoon op. Ik klikte het aan en jawel hoor wij zijn dus niet de enige met een hond die verbrand is. Nog vreemde bij ons kwam het ook door een frituurpan en jawel wij hebben ook een Drentsche Patrijshond. We hebben onze hond sinds oktober 1999, hij was toen 7 weken oud. Toen hij 10 weken was en in de keuken was waar hij al vaker aan het spelen was met lege plastic flessen hoorde wij een klap en ook het geschreeuw van de hond. Net als in dit verhaal kwam onze hond de kamer in en wist niet waar hij het zoeken moest van de pijn. Ik stond aan de grond genageld maar mijn man pakte de hond op en zette hem onder de douche. Het heete vet was bij hem over zijn linkeroor gelopen naar zijn schouder. Edgar (zo heet onze hond) heeft nu een opgekruld oor en wat kale plekken aan de zijkant. Toen ik het verhaal las herkende ik er zo veel in. Ik dacht dat dit alleen ons kon overkomen en heb mij dan ook behoorlijk schuldig gevoeld. Edgar is vorige week 1 jaar geworden. Hij speelt en reageert als een gewone hond. Volgens ons heeft hij niets aan het ongeluk over gehouden en is ook absoluut niet bang in de keuken. Wel zal er nooit geen haar meer groeien op zijn kale plekken. We vinden het vreselijk dat het gebeurd is maar Edgar ach hij is ons alleen maar veel meer waard geworden met zijn 1 1/2 oor. De puppy cursus konden wij dan ook vergeten omdat hij weken geen halsband kon dragen. Toch vreemd dat je zomaar iets aanklikt en dan zo'n sprekend verhaal voor je krijgt. Marry Pijl, 5 september 2000  edgar Op 30 oktober kregen we weer een reactie van Mirelle Als reactie op de reactie van Marry Pijl op het 'verbrand'-verhaal, Ongelofelijk dat er nog zo iets kan gebeuren op dezelfde wijze en met ook met een Drent! Ik had nooit verwacht dat er inderdaad nog zo'n hondje kon rondlopen. Het advies wat ik zou willen geven is dat je hond misschien nu nog niet beinvloed lijkt maar onze Danko heeft iets tegen water dus probeer hem zo snel aan water te laten wennen. Wij denken dat n.l. de douche hem een nare ervaring heeft gegeven. Ook de onzekerheid is iets om op te letten. Veel succes nog... En schuldig voelen is niet nodig want een ongeluk is een ongeluk je hebt hem niet met opzet verbrand. Maar het is altijd fijn om te weten dat je niet de enige bent. Mirelle Vegers, 30 oktober 2000 |
Ziet u geen frame-versie? Klik hier voor de start pagina
© MarGe - Professional Internet Solutions
Page Design and Hosting by MarGe - Professional Internet Solutions
Commentaar over deze Site kunt u mailen aan onze webmaster
Laatste wijzingen 30 oktober 2000